Frú forseti. Hv. framsögumaður málsins var með nokkrar athugasemdir við málflutning minn, m.a. að ég væri með bölbænir gagnvart Íbúðalánasjóði. Ég er ekki með neinar bölbænir gagnvart Íbúðalánasjóði, ég hef ekkert persónulegt við hann að sakast, enda er hann ekki persóna, þetta er stofnun, þetta er fyrirtæki og gerir örugglega góða hluti. Ég benti aðeins á að markaðshlutdeild hans hefði minnkað og spurning hvernig menn bregðast við því og hvort eigi ekki að reyna að breyta honum í eitthvað sem tæki að sér þau félagslegu sjónarmið sem hv. þingmaður gat um og þá í miklu minna mæli.
Einnig var rætt hérna dálítið um að ég hefði sagt í árdaga verðtryggingar að vextir ættu að vera 2%. Umræða var um að hafa vexti mjög háa á verðtryggðum lánum, jafnvel 13%, og ég benti þá á að menn þyrftu ekki eins háa vexti því að verðtryggingin tryggði ávöxtunina. Þá var jafnframt verið að tala um byggingarvísitölu sem viðmiðun sem er miklu nær launum en framfærsluvísitalan. Ég hugsa að 2% vextir með byggingarvísitölu hefðu gefið lífeyrissjóðunum mjög þokkalega niðurstöðu miðað við margt annað.
Varðandi ríkisbankana og að ég hefði verið óheppinn með þá. Ég hugsa nú að flestir og jafnvel hv. þm. Ögmundur Jónasson hafi ekki verið hrifnir af biðstofum bankastjóranna sem voru pólitískt kjörnir og allt það sem þar gerðist, ég hugsa að það hafi ekki verið gott kerfi til að byggja lánamarkaðinn á.
Síðan varðandi verðtrygginguna og það allt saman sem menn hafa nefnt þá vil ég benda á að aðalfjármagnseigendurnir á Íslandi eru lífeyrissjóðirnir og þeir eru að ávaxta fé sjóðfélaga sinna til að geta greitt lífeyri þannig að ef menn vilja afnema verðtrygginguna þurfa þeir að horfast í augu við að það að lífeyririnn er sú sneið sem menn ætla að skera af.