Herra forseti. Eins og ég gerði grein fyrir í fyrri ræðu minni höfum við fylgt þeirri vinnureglu í allsherjarnefnd að taka mál til afgreiðslu ekki í þeirri röð sem þau berast nefndinni heldur höfum við sett í forgang þau mál sem ríkisstjórnarflokkarnir hafa staðið saman að. Það er ekkert óeðlilegt í ljósi þess að stjórnarfrumvörp sem slík eru flutt með atbeina og atfylgi meiri hluta þingsins. Fyrirfram má því ætla að þau njóti víðtækari stuðnings í þinginu en önnur mál.
Sama á við auðvitað um þau mál sem koma frá forsætisnefnd þingsins eða eftir atvikum þingflokksformönnum sameiginlega þannig að ég held að slík vinnubrögð verði ávallt viðhöfð.
Hins vegar hef ég lýst því líka að ég er reiðubúinn til þess og ætla að hafa forgöngu um það í allsherjarnefnd að ræða við nefndarmenn um hver af þeim fjölmörgu þingmannamálum sem þar liggja fyrir séu þess eðlis að nefndarmenn vilji ræða þau frekar. Án þess að ég vilji fara út í efnislega umræðu um þetta mál sem slíkt — ég held að þessi umræða gefi okkur ekki færi á því að gera það — þá vil ég ítreka það sem kom fram í máli hv. þm. Sivjar Friðleifsdóttur og Ellerts B. Schrams, að stjórnarsáttmálinn tekur með vissum hætti á þessu sama máli. Þar er setning sem hljóðar svo: Eftirlaunakjör alþingismanna og ráðherra verði endurskoðuð og meira samræmi komið á í lífeyrismálum ráðamanna og almennings.
Ég tel ekki óeðlilegt að í ljósi þessara orða stjórnarsáttmálans og þess áhuga sem fram hefur komið á málinu, bæði á þessu kjörtímabili og síðasta, að forustumenn flokkanna ræði einnig saman um þetta (Forseti hringir.) án þess að það útiloki að við ræðum frumvarp hv. þm. Valgerðar Bjarnadóttur frekar í nefndinni.