Hæstv. forseti. Eins og ég nefndi í ræðu minni áðan, og kom kannski betur inn á í ræðu við fyrri umr. þessa máls, þá verður það að segjast eins og er að það vakti nokkra undrun mína þegar fyrrverandi hæstv. efnahags- og viðskiptaráðherra, hv. þm. Árni Páll Árnason, lýsti því hver staðan á þessu verkefni væri. Eins og hv. þm. Birgir Ármannsson lýsti hafði vinna verið þar í gangi, búið að setja bæði fjármuni og sérfræðinga til verka og menn hefðu verið í ákveðnum farvegi.
Ég spurði hv. þm. Árna Pál Árnason þá hvort honum hefði ekki fundist eðlilegt að fara í stjórnsýsluúttektina á Fjármálaeftirlitinu og Seðlabankanum eftir hrun, hvort menn væru búnir að átta sig á því hvort þessar stofnanir hefðu þau tól og tæki og væru að vinna eins og til væri ætlast. Þá svaraði hv. þingmaður því á þann veg að það hefði verið ákjósanlegt og æskilegt en á þessari samþykkt hefði verið einn galli, að Alþingi hefði aldrei samþykkt fjárveitingu til að fara í það verkefni.
Ég verð að segja eins og er að þegar síðan ríkisstjórnin er tilbúin allt að því „úforvarendis“ — hv. þingmaður, þáverandi ráðherra, lýsti því að það hefði aldrei verið rætt meðan hann var í ríkisstjórn að leggja niður efnahags- og viðskiptaráðuneytið og færa Fjármálaeftirlitið og Seðlabanka til. Það virðist hafa verið órætt innan Samfylkingarinnar þegar sú ákvörðun var tekin af framkvæmdarvaldinu. En þá eru allt í einu til 250 millj. kr. hugsanlega til að setja í einhverjar breytingar á byggingum. Það er merkilegt ef menn voru ekki tilbúnir til að fara í undirstöðukannanirnar til að undirbyggja þar hvar hlutirnir ættu að vera. Ég hefði viljað sjá þá vinnu kláraða. Þá gæti ég fjallað um það hvar skynsamlegast væri að þessar stofnanir væru vistaðar og hvort þær ættu að starfa einar sér eða saman.