Forseti. Við ræðum hér eitt stærsta og flóknasta verkefni sem fram undan er, kannski það stærsta fyrir utan skuldamál heimilanna. Það er ef til vill til marks um það að síðast þegar við vorum með gjaldeyrishöft voru þau sett á til bráðabirgða en stóðu í marga áratugi.
Ég held að það sé alveg ljóst að við verðum að afnema verðtrygginguna og leiðrétta skuldir heimilanna áður en lengra er haldið. Við sjáum það til dæmis á þeirri leið sem Samtök atvinnulífsins hafa kynnt fyrir þingmönnum að þar er í raun gert ráð fyrir því að gengið falli og ríkið komi inn og greiði heimilum hærri vaxtabætur til að bæta þeim upp tjónið en að fjármagnseigendur séu stikkfríir. Það er bara beinn ríkisstyrkur við fjármálafyrirtæki. Það er ekkert hægt að horfa á það öðruvísi.
Talað er um að við þurfum einhverja leið. Menn hafa ólíkar hugmyndir. Gallinn við það að vera með eina leið og hengja sig í hana er að hún getur farið út um þúfur. Ég er hrædd um að ESB-leiðin strandi úti í móa, við vitum í raun ekkert hvað verður um evruna, það er einhvern veginn mjög erfitt að trúa á þá lausn þessa dagana.
Ég held að sé alveg fullreynt með krónuna. Við þurfum að skoða þessi mál eins og margir hafa bent á, safna saman öllum hugmyndum sem komið hafa og fara í alvöru greiningarvinnu til að finna lausn sem hentar okkur. Það sem hentar einhvers staðar annars staðar hentar ekki endilega hér.