Virðulegur forseti. Við fjölluðum lítillega um þetta í gær, ég og hv. þm. Pétur Blöndal, hvernig þessum réttindum í stjórnarskránni sé skipt.
Mannréttindakafli íslensku stjórnarskrárinnar byggir á mannréttindasáttmála Evrópu sem var lögleiddur hér árið 1995, en þá voru mannréttindaákvæði sem segja má að séu nánast samhljóða mannréttindasáttmála Evrópu sett í stjórnarskrána í mikilli sátt. Mannréttindakaflinn snýr aðallega að því vernda borgarana fyrir ægivaldi ríkisins og færa Íslendingum þann rétt að geta sótt rétt sinn til ríkisins sé brotið á þeim.
Sú dómaframkvæmd sem hefur skapast í gegnum mannréttindakafla stjórnarskrárinnar endurspeglast öll í því. Ég get til dæmis nefnt öryrkjadóminn, það er gott dæmi. Þar komst Hæstiréttur að því að ekki mætti binda launatekjur maka við örorkubætur, því var hnekkt, vegna þess að hver einstaklingur á að hafa rétt til sjálfstæðrar afkomu, sem dæmi. Sá kafli sem reynir mest á í stjórnarskránni, mannréttindakaflinn, snýr sem sagt fyrst og fremst að þessu, einstaklingnum í réttarríkinu og málsókn þar á milli.
Varðandi það að þingmaðurinn telur að stjórnarskráin eigi líka að fjalla um að vernda mig sem einstakling gagnvart öðrum borgurum, má segja að þau réttindi sé frekar að finna í almennum lögum, t.d. refsilöggjöfinni sem er mjög sterk hér á landi. Ég vil því meina og túlkun mín á stjórnarskrá er sú að með henni sé (Forseti hringir.) fyrst og fremst verið að vernda réttindi einstaklinga fyrir ofurvaldi ríkisins.