Forseti. Í spurningum þeim sem kjósendur svara í kosningunni verður fyrst spurt, með leyfi frú forseta:
„Já, ég vil að tillaga stjórnlagaráðs verði lögð fram sem frumvarp að nýrri stjórnarskrá eftir að hún hefur verið yfirfarin með tilliti til laga og alþjóðasamninga.“
Svo er annar möguleiki:
„Nei, ég vil ekki að tillaga stjórnlagaráðs verði lögð fram sem frumvarp að nýrri stjórnarskrá.“
Og þriðji möguleiki:
„Tek ekki afstöðu.“ — Síðan koma spurningar.
Ég vil spyrja hv. þingmann hvort hún hafi ekki rekið augun í rökleysuna sem felst í því að kjósandi sem búinn er að svara já er aftur spurður hvort náttúruauðlindir verði lýstar þjóðareign, hvort ákvæði um að atkvæði kjósenda alls staðar að af landinu vegi jafnt. Hann er búinn að svara því. Hvað gerist ef hann svarar já í fyrra skiptið og nei í seinna skiptið, ef hann segir til dæmis að atkvæði kjósenda skuli ekki alls staðar eiga að vega jafnt því það stendur í 2. mgr. 39. gr. draganna sem hann er búinn að segja já við að það skuli vera?
Hér er svo smávægilegur en athyglisverður munur, frú forseti. Í fyrstu efnislegu spurningunum stendur: „… náttúruauðlindir lýstar þjóðareign?“ Menn eiga að svara já eða nei. En í tillögum stjórnlagaráðs stendur: „Náttúruauðlindir sem ekki eru í einkaeign.“ Getur verið að þegar kjósandi segir já eða nei við öllum drögunum en síðan já við því að náttúruauðlindir verði lýstar þjóðareign, verði allar náttúruauðlindir, líka þær sem eru í einkaeign, t.d. hverir sem bændur eiga, heimalækurinn sem er með fossum, þar með orðnar að þjóðareign — (Gripið fram í: Mannauðurinn.) já, og mannauðurinn? Ég vil spyrja hv. þingmann út í þetta.