Alvarlegar blekkingar fjármálaráðherra

ÞAÐ er brot á lögum um ráðherraábyrgð í Danmörku ef ráðherra þar gefur þjóðþinginu rangar eða villandi upplýsingar. Verulegar líkur eru á að Árni M. Mathiesen fjármálaráðherra hafi brotið gegn lögum um ráðherraábyrgð ef slíkt ákvæði væri í íslenskum lögum um ráðherraábyrgð. Einar Árnason hagfræðingur hefur afhjúpað rangar staðhæfingar fjármálaráðherra, þegar ráðherrann bæði á Alþingi og í fjölmiðlum hélt því fram með tilbúnum dæmum að skattbyrði fólks með lágar og meðaltekjur hafi verið miklu hærri árið 1994 áður en stjórnarflokkarnir tóku við landsstjórninni. Því hefur verið haldið fram að framsetning ráðuneytisins feli í sér vísvitandi blekkingar og er það með ólíkindum að fjármálaráðherra landsins sé svo forhertur að gerast sekur um slíka óhæfu.

Forkastanleg vinnubrögð og ósannindi
Það er auðvitað gróf blekking eins og hagfræðingurinn hefur sýnt fram á að bera saman skattbyrði á 120 þúsund króna tekjur árin 2006 og 2007 við sömu krónutölu í tekjum árið 1994 og finna út frá því að skattbyrði á þessar tekjur hafi verið helmingi hærri árið 1994. Í slíkum samanburði er það auðvitað skattbyrði af sömu rauntekjum öll árin sem skiptir máli ef fá á fram hvaða breytingar hafa orðið á skattbyrði milli ára. Í þessu skáldaða dæmi ráðherrans gefur hann sér að 120 þúsund króna tekjur breytist ekkert á 12 ára tímabili, en 120 þúsund króna tekjur árið 1994 framreiknað m.v. verðlag er 186 þúsund kr. í dag og m.v. launabreytingar um 250 þúsund kr. Ef bera á saman 120 þúsund króna tekjur í dag við sambærilegar rauntekjur árið 1994 þá ætti að miða við 80.500 kr. tekjur árið 1994. Þá er niðurstaðan auðvitað allt önnur og skattbyrðin er ekki 21,9% árið 1994 eins og ráðherrann segir heldur um 12,1%. Það eru auðvitað forkastanleg vinnubrögð hjá ráðherranum að bera á borð þessi ósannindi og hreinlega skrökva að þjóðinni.

Forstjórarnir með ofurkjörin fá 2,3 milljónir í skattalækkanir
Staðreyndin er sú að fjármálaráðherrar íhaldsins hafa frá árinu 1995 siglt undir fölsku flaggi og eiga Íslandsmet í skattpíningu á almenning í bullandi góðæri - alla nema ofurforstjórana og efnafólk. Það hafa þeir gert með því að hagræða í skattkerfinu til hagsbóta fyrir hálaunafólk og velt skattbyrðinni af efnafólki yfir á almenning í landinu, en skattbyrði hefur verið aukin hjá 90% heimila í landinu á árunum 1994-2004. Skattleysismörkin hafa þeir skert um 16 milljarða á sl. 10 árum m.v. neysluvísitölu og 35 milljarða m.v. launavísitölu. Þetta fjármagn var tekið úr vösum almennings og fært til ofurforstjóranna og efnafólksins til að létta af þeim sköttum. Þannig fá forstjórarnir með ofurkjörin 2,3 milljónir í skattalækkanir á ári þegar skattbreytingarnar eru að fullu komnar til framkvæmda árið 2007. Þetta gerist á sama tíma og barnabætur og vaxtabætur hafa líka verið skertar og lítils háttar aukning nú á barnabótum nær ekki einu sinni að halda í við þær greiðslur sem barnafjölskyldur fengu þegar þessi ríkisstjórn tók við árið 1995.

Skattaparadís efnafólks en almenningur skattpíndur
Fjármálaráðherra hefur í engu hrakið vandaða útreikninga Stefáns Ólafssonar prófessors þar sem fram kemur að skattbyrði hafi aukist á fólki með lágar og meðaltekjur eða hjá um 90% heimila í landinu. Það kemur heim og saman við það sem við í Samfylkingunni höfum margoft haldið fram. Enda er staðreyndin sú að þeir tekjuhæstu greiða að meðaltali 12% af sínum tekjum í skatt en almenningur greiðir að meðaltali um 25% af sínum tekjum í skatt. Stjórnarflokkarnir hafa því búið til skattaparadís fyrir efnafólkið - meðan almenningur sætir skattpíningu. Athyglisvert er að skoða sérstaklega hvernig stjórnarflokkarnir hafa farið með lífeyrisþega og lægst launaaða fólkið sem greiddu af 100 þúsund króna tekjum á síðasta ári 9,4% í skatt. Af sömu rauntekjum árið 1988 var ekki greidd ein króna í skatt og 3,3% árið 1991. Þessar tölur hefur fjármálaráðherra ekki hrakið. Heldur ekki að kaupmáttur láglaunafólks hefur aðeins aukist um 28% sl. 12 ár meðan kaupmáttur efnafólks er tvöfalt meiri á þessu tímabili. Lítils háttar lagfæring á kjörum lífeyrisþega hika þeir ekki við að taka aftur til baka með aukinni skattbyrði. Auk þess hafa orðið verulegar hækkanir á gjaldtöku og lyfjakostnaði heimilanna á liðnum árum sem er ekkert annað en skattpíning einkum fyrir tekjulægstu heimilin í landinu. Fyrir öll þessi óhæfuverk á að refsa stjórnarflokkunum í næstu kosningum.

Höfundur er alþingismaður.

Morgunblaðið, 5. febrúar 2006