Vanstilling forsætisráðherra

Lítið lagðist fyrir kappann
Tilefnið var einfaldlega spurning til hans um rök fyrir því að nefnd á hans vegum sem fjallað hafði um tillögur að reglum um fjárhagslegan stuðning við stjórnmálaflokkanna skilaði auðu eftir 6 ára starf. Það er eins og forsætisráðherra missi ávallt stjórn á skapi sínu þegar rætt er um fjármál stjórnmálaflokkanna og leggist í algjöra lákúru, til að að reyna að komast hjá að ræða málefnalega um kjarna þess máls. Það bera dylgjur hans í garð Öryrkjabandalagsins glöggt vitni, sem forsætisráðherra ætti að biðja afsökunar á. Ég skora líka á forsætisráðherra að finna þeim orðum sínum stað með birtingu reikninga Sjálfstæðisflokksins í kosningabaráttunni, að Sjálfstæðisflokkurinn hefði eytt 70-80% minna í kosningabaráttunni en Samfylkingin. Forsætisráðherra getur auðvitað haldið fram hverju sem hann vill í því efni. En meðan flokkur hans birtir ekki reikninga flokksins eru ummælin marklaus.
Ummæli ráðherrans um uppsögn einhvers gjaldkera Alþýðuflokksins af því að hann fékk ekki að sjá reikninga flokksins eru líka óskiljanleg. Í því efni verður forsætisráðherra líka að standa fyrir sínu máli. Lítið lagðist svo fyrir kappann, þegar hann yfirgaf þinghúsið og rauk á dyr án þess að hlýða á mál þeirra sem vildu svara svigurmælum og dylgjum ráðherrans.
Ámátleg rök forsætisráðherra
Rök forsætisráðherra eru ámátlega gegn því að ekki eigi að setja lög um fjárreiður stjórnmálaflokka.
Það verður bara farið framhjá reglunum sagði forsætisráðherra á Alþingi. Hvað er blessaður maðurinn að segja. Er hann virkilega að segja það að stjórnmálaflokkarnir séu staðráðnir í að brjóta lög sem sett yrðu um fjármál þeirra. Síðan heldur forsætisráðherra því fram að félagafrelsisákvæði stjórnarskrárinnar sem sett var 1995 innihaldi einhverja löghelgun og vernd fyrir stjórnmálaflokka og þess vegna sé ekki hægt að setja lög um fjárreiður þeirra. Með sama hætti mætti halda því fram að félagafrelsisákvæði stjórnarskrárinnar tryggið að löggjafinn mætti ekki vera með neina íhlutun í innri mál verkalýðshreyfingarinnar. Það gerður þó núverandi stjórnarflokkar heldur betur þegar þeir knúðu fram breytingu á vinnulöggjöfinni í gífurlegri andstöðu við verkalýðshreyfinguna. Nei staðreyndin er sú að lög um fjármál stjórnmálaflokkanna styrkir lýðræðið og er í takt við kröfuna um opnari stjórnsýslu.

Var niðurstaða knúin fram undir hótunum
Margt bendir líka til að ummæla Kristínar Sigurðardóttur fulltrúa Kvennalista í nefnd forsætisráðherra um fjármál stjórnmálaflokka hafi verið knúin í gegn með hótunum, en hún hefur sagt opinberlega "að það hefði þýtt töf á afgreiðslu opinbers fjár til flokkanna. Mönnum hafi verið gert ljóst að greiðslur til þeirra kynnu að dragast fram yfir alþingiskosningar s.l. vor" Skýrslan ber þess merki að hluti nefndarinnar hafi viljað setja lög um fjárreiður stjórnmálaflokkanna en niðurstaðan hafi verið einhverskonar lágmarkssamnefnari sem í fjárlögum yrði árlega tryggð ríkisframlög til stjórnmálaflokkanna rétt eins og verið hefur. Breytingin fólst fyrst og fremst í því að fjárhagsstuðningur ríkisins verði ekki bundinn við útgáfumál, heldur ráði stjórnmálaflokkarnir sjálfir hvernig þeir ráðstafi þessum fjármunum í starfsemi sína.
Fajllið tók jóðsótt og fæddist lítil mús
Sem sagt fjallið tók jóðsótt og fæddist lítil mús. Raunar er það nokkuð furðulegt að stjórnmálaflokkarnir hafi undirgengist þessa niðurstöðu, þegar til þess er litið að meðan þessi framlög eru ekki bundin í sérstökum lögum, heldur ákveðin á fjárlögum hverju sinni, þá er það fjármálaráðherra og stjórnarflokkarnir hverju sinni sem mestu ráða um fjárhæð ríkisstyrksins. Forsætisráðherra hélt því fram á Alþingi að á árinu 1995 hefði Þjóðvaki verið með einhvern fyrirslátt að vilja ekki taka sæti í nefnd forsætisráðherra um fjármál stjórnmálaflokka. Staðreyndin er sú að Þjóðvaki reyndi á þeim tíma ítrekað, að knýja fram verklýsingu á störfum nefndarinnar og henni yrðu settur tímafrestur um hvenær niðurstaða ætti að liggja fyrir. Það gekk ekki og einmitt þess vegna var ástæða til að óttast þá niðurstöðu sem nú er fengin í nefndinni. En baráttan heldur áfram fyrir því að sett verði lög um fjármál stjórnmálaflokkanna og þar skiptir miklu að á stefnuskrá Samfylkingarinnar er að slík lög verði sett.