Ráðherrann skrökvar

Ósannindi ráðherrans
Í gögnun frá Hagstofu um búferlaflutninga milli landsbyggðar og Reykjavíkur 1991-2002 kemur fram að á árunum 1991-1994 voru að meðaltali á þessum árum 685 aðfluttir umfram brottflutta. Á árunum 1995-1997 voru aðfluttir umfram brottflutta 1156. Frá árinu 1998 þegar félagslega húsnæðiskerfið var lagt niður og fram til ársins 2002 að báðum árum meðtöldum voru aðfluttir umfram brottflutta til Reykjavíkur 652 eða helmingi minni en árin 1995-1997 þegar félagslega húsnæðiskerfið var í gildi.
Tölur frá Hagstofu sýna líka að lögskilnaðir síðustu 4 árin eða frá 1998 þegar félagslega húsnæðiskerfið var lagt niður eru að meðaltali þessi ár 513 á ári en ef tekið er meðaltal áranna 1991-2001 er meðaltal lögskilnaða á ári 515. Hvergi í siðuðum löndum kæmist ráðherra upp með að segja fólki ósatt um ástæður neyðarástands í málaflokki sem hann er ábyrgur fyrir. Og ekki fyrsta skipti, því Ríkisendurskoðun þurfti fyrir nokkrum árum að reka ofaní ráðherrann svör á Alþingi um húsnæðismál sem hann hafði farið rangt með.

Ástæður neyðarástands á leigumarkaðnum
Umsækjendur á biðlista eftir félagslegu húsnæði hjá Reykjavíkurborg voru um 881 um síðustu áramót eða 53% fleiri en voru á biðlista einu ári fyrr. Þá eru ótaldir langir biðlistar eftir leiguhúsnæði hjá námsmönnum og hjá Öryrkjabandalaginu. Ráðherrann virðist alls ekki viti hver er ástæða þess að sveitarfélögin komi ekki á fót fleiri leiguíbúðum þegar hann segir í Mbl. að þau þurfi að vera stórtækir að að byggja nýjar leiguíbúðir. Ástæðan er ákvörðun ráðherrans sjálfs þegar hann hækkað vexti á leiguíbúðum úr 1% í 3.5-4.5%. Þau lánakjör ráða sveitarfélögin ekki við og þurfa annað hvort að halda að sér höndum í uppbyggingu leiguíbúða eða hækka leiguna.
Staðreyndin er sú að ófremdarástand á leigumarkaðnum má fyrst og fremst rekja til þess að ráðherrann lagði til félagslegahúsnæðiskerfið, sem leiddu til verðspreningar á leigumarkaði og síðan til mikilla vaxtahækkana á leiguíbúðum sem nú eru að sliga sveitarfélögin og leigjendur.