Virðulegi forseti. Málefni heimilanna eru að sjálfsögðu málið sem allir eiga að vera að vinna að í dag að mínu viti, hvernig eigi að leysa þau og létta á skuldum heimilanna. Við höfum séð það í skýrslum sem hafa komið úr fjármálaráðuneytinu að viðurkennt er að þegar bönkunum var skipt upp voru gerð mistök, eða kannski ekki mistök heldur vísvitandi tekin ákvörðun um að nýta svokallað svigrúm fyrir fjármagnseigendurna, kröfuhafana, í stað þess að nýta það til heimilanna.
Síðan hefur líka verið staðfest að hæstv. fjármálaráðherra og fjármálaráðuneytið virðast hafa gert mikil mistök enn á ný þegar svokallaður Drómi varð til. Það er nokkuð sem við hljótum einnig að þurfa að fara yfir, þ.e. hvort fjármálaráðuneytinu og þáverandi fjármálaráðherra hafi verið alveg fyrirmunað að gera þessa hluti þannig að hagsmuna einstaklinganna og heimilanna væri gætt. Við höfum séð það í fréttum, í viðtalsþáttum og fengið það staðfest að þarna voru greinilega gerð mikil mistök.
Hér koma stjórnarþingmenn upp og velta fyrir sér hvað kostar að leiðrétta stöðu heimilanna. En enginn veltir fyrir sér hvað það kostar að gera ekki neitt. Hvað hafa lán heimilanna hækkað mikið frá hruni, í milljörðum talið? Einhver nefndi hér fyrir nokkrum dögum að það væru 350 milljarðar. Ef það er rétt, er það þá sá kostnaður sem við ætlum að láta heimilin bera? Eru menn virkilega svo uppteknir af því hvað kostar að leiðrétta þetta af ríkissjóði, lífeyrissjóðunum eða bönkunum að það er enginn að spá í hvað það kostar heimilin ef enginn gerir neitt? Það hlýtur að vera næsta krafa hjá okkur að fara í, og við munum reyndar fá tækifæri til að ræða það aðeins á morgun, að meta hvað það kostar að gera ekki neitt. Ég sakna þess úr allri þessari umræðu.