Herra forseti. Ég vil aftur víkja að því máli sem hv. þm. Helgi Hjörvar hóf umræðu um, lánveitingu Seðlabankans. Það er rétt sem hefur komið fram í umræðunni, það er margt óvanalegt í kringum þessa hluti, þ.e. þetta var gert á miklum hraða. Það er staðan sem uppi var á þessum degi þegar allt bankakerfið lék á reiðiskjálfi og menn höfðu lítinn sem engan tíma til að taka mjög erfiðar og afdrifaríkar ákvarðanir. Ég held að það væri hollt fyrir marga hv. þingmenn að kynna sér til dæmis bók Hanks Paulsons sem skrifaði um reynslu sína í embætti í Bandaríkjunum og við hvaða aðstæður menn þurftu þar að taka ákvarðanir.
Þessi ákvörðun, eins og birtist í það minnsta í skýrslu rannsóknarnefndarinnar og í bréfi frá seðlabankastjóra, er skiljanleg í ljósi þess að menn taki veð, það sé lögð á það áhersla af hálfu Seðlabankans að taka veð með þessum hætti, allsherjarveð. Vegna hvers, herra forseti? Vegna þess að það var svo mikil óvissa. Það lá fyrir að allt gat gerst og Seðlabankinn ákvað þess vegna að veita lánið gegn veði í þessari eign.
Síðan er það auðvitað skoðunarmál hvaða upplýsingar Seðlabankinn fékk frá viðkomandi bankastofnun og eins er það skoðunarmál hvernig staðið var síðan að sölu þessarar eignar. Ákvörðun Seðlabankans um að sinna skyldu sinni sem lánveitandi til þrautavara á ögurstundu þar sem lítill tími var til umhugsunar er skiljanleg. Það er ekki hægt að segja neitt annað en að bankinn hafi reynt (Forseti hringir.) á þessari stundu allt sem hann gat til að tryggja hagsmuni sína með því að taka veð í traustri eign.