137. löggjafarþing 2009.

Þskj. 352 — 136. mál.

Breytingartillögur

við frv. til l. um heimild til handa fjármálaráðherra, fyrir hönd ríkissjóðs, til að ábyrgjast lán Tryggingarsjóðs innstæðueigenda og fjárfesta frá breska og hollenska ríkinu til að standa straum af greiðslum til innstæðueigenda hjá Landsbanka Íslands hf.

Frá 2. minni hluta fjárlaganefndar (HöskÞ).

1.	Við 1. gr.

a.	Við 2. málsl. 1. mgr. bætist: og gildir til 5. júní 2024.

b.	Við 1. mgr. bætist nýr málsliður, svohljóðandi: Vaxtagreiðslur miðast við gildistöku Icesave-samninganna, 27. júlí 2009.

2.	Við 3. gr.

a.	Í stað 4%" og 2%" í 2. málsl. 3. mgr. komi: 3,85%, og: 1,94%.

b.	5. mgr. orðist svo:

Verði greiðslubyrði lánasamninganna meiri en nemur hámarki skv. 3. mgr. og þar með eftirstöðvar í lok lánatímabilsins 5. júní 2024, fellur ríkisábyrgðin á eftirstöðv
unum niður.

3.	Við 4. gr.

a.	Í stað 2. og 3. málsl. 1. mgr. komi þrír nýir málsliðir, svohljóðandi: Fáist síðar úr því skorið fyrir þar til bærum úrlausnaraðila að ríkisábyrgð gildi ekki, þá ber Tryggingar
sjóði innstæðueigenda og fjárfesta ekki að greiða hærri fjárhæð en til var í sjóðnum við upphaf bankahrunsins. Sami fyrirvari á við ef betri réttur skapast á sviði Evrópu
löggjafar, hún skýrist eða ef lagaleg skylda til að ábyrgjast innstæður minnkar eða á annan hátt liggur fyrir að ríkisábyrgð sé ekki til staðar. Ef í ljós kemur að skaði hafi hlotist af aðgerðum breskra og hollenskra stjórnvalda fyrir þrotabú Landsbanka Íslands hf. á íslenska ríkið að njóta þess þegar kemur til útgreiðslu úr þrotabúi Lands
banka Íslands hf.

b.	Í stað 2. og 3. málsl. 2. mgr. komi einn nýr málsliður, svohljóðandi: Ábyrgðin er bundin við að Tryggingarsjóður innstæðueigenda og fjárfesta láti á það reyna fyrir slita- eða skiptastjórn þrotabús Landsbanka Íslands hf. hvort kröfur hans gangi við úthlutun framar öðrum hluta krafna vegna sömu innstæðu og hagi kröfulýsingu sinni þannig að reynt geti á þennan rétt, með málskotsrétti til héraðsdóms og Hæstaréttar.

4.	Á eftir 8. gr. komi ný grein, svohljóðandi:

Ríkisábyrgðin grundvallast á því að fjárhagsleg byrði vegna hennar verði innan við
ráðanlegra marka. Til að fyrirbyggja greiðslufall ríkissjóðs fellur ríkisábyrgðin niður ef:

a.	hlutfall erlendra skulda þjóðarbúsins af vergri landsframleiðslu fer yfir 240%,

b.	hlutfall erlendra skulda opinberra aðila af skatttekjum fer yfir 250%,

c.	hlutfall erlendra afborgana og vaxta af útflutningstekjum fer yfir 150%.