148. löggjafarþing 2017–2018.

Þingskjal 191 — 122. mál.

Fyrirspurn

til heilbrigðisráðherra um aðgengi að geðheilbrigðisþjónustu.

Frá Olgu Margréti Cilia.

1.	Hvernig miðar vinnu að því marki í aðgerðaáætlun í geðheilbrigðismálum að aðgengi að gagnreyndri meðferð sálfræðinga við algengustu geðröskunum, svo sem þunglyndi, kvíðaröskunum og áfallastreitu, verði á 90% heilsugæslustöðva í lok árs 2019, sbr. lið A3 í þingsályktun nr. 28/145?

2.	Náðist það markmið samkvæmt sama lið að fyrrgreind meðferð sálfræðinga yrði aðgengi
leg á 50% heilsugæslustöðva í árslok 2017? Ef svo var ekki, hvert var hlutfallið?

3.	Hvernig er árangur mælanlegra markmiða sama liðar í þingsályktuninni mældur?

4.	Hyggst ráðherra beita sér að öðru leyti að því að koma upp aðgengilegu kerfi fyrir þá sem þurfa á aðstoð að halda vegna geðsjúkdóma og þá hvernig?

5.	Er fyrirhugað að sálfræðiþjónusta sem veitt er utan heilsugæslustöðva verði felld undir sjúkratryggingar á kjörtímabilinu? Ef svo er, hvenær telur ráðherra að sú breyting muni koma til? Ef svo er ekki, hvers vegna?

Skriflegt svar óskast.