stefna og framkvæmdaáætlun um samþættingu þjónustu í þágu farsældar barna til ársins 2030 Ég þakka hæstv. ráðherra fyrir andsvarið og jú, það kom spurning: Er þetta ekki frábært? Ég get bara tekið undir að þetta er alveg frábært og fallegar sögur. En ég get sagt það fullum fetum að þessar sögur voru alveg til áður en farsældarlögin komu til, að þegar eitthvað kemur upp á, eins og hún nefnir, skilnaður eða eitthvað slíkt, þá sé tekið á því bara í skólanum, talað við íþróttafélagið í hverfinu og jafnvel kirkjuna og höndum tekið saman utan um barnið, og þá var enginn aukakostnaður. En sögurnar eru góðar og ég held að farsældin geti verið góð sem svona samþættingar- og samræmingarbatterí. Það er eitt sem mig langar að benda á sem skiptir miklu máli og það er að þegar við erum t.d. í skólum, leik- og grunnskólum eða öðrum stofnunum, félagsmiðstöðvum og íþróttafélögum, séu allir starfsmenn þar undir. Það sé ekki bara einn starfsmaður sem beri ábyrgð á einhverjum tengslum við barnið heldur finni barnið að það séu allir fullorðnir á svæðinu sem það getur leitað til, að menningin á staðnum sé ekki þannig að þegar eitthvað kemur upp og barnið leitar til einhvers fullorðins sé sagt: Nei, þetta er ekki ég, farðu þangað — heldur sé barninu tekið opnum örmum. Hættan við eitthvað svona eins og við erum að hugsa með farsældarfulltrúa er sú að það verði ákveðin firring ábyrgðar. Maður hefur séð það í alls konar verkefnum að þegar einhver einn á að bera meiri ábyrgð þá firra aðrir starfsmenn sig meiri ábyrgð. Þetta er ekkert algilt en það er hætta á þessu. Besta menningin innan skólanna er þegar allir eru ábyrgir fyrir farsæld allra barna og láta sig öll börn varða, alltaf, ekki einhverjir fáir útvaldir heldur allir. Vonandi verður andi farsældarlaganna þannig, þrátt fyrir að það sé einhver einn sem er mögulega í tengslum við aðra aðila úti í bæ og samþætti síðan vinnuna með þeim.