sveitarstjórnarlög Virðulegi forseti. Ég þakka hæstv. ráðherra kærlega fyrir andsvarið og ég vil bara upplýsa það hér enn og aftur að það á að vera undir þeim komið sem í þessum samfélögum búa hvort þeir geti ráðið sér sjálfir eða ekki. Við þekkjum það alveg að sameiningar hafa farið fram vítt og breitt og við þekkjum það mjög vel í Norðausturkjördæmi þar sem sameiningar hafa átt sér stað. Meira að segja hafa verið boðnar ákveðnar gulrætur sem áttu að fylgja með. Það voru samgöngubætur og annað og við þekkjum það ágætlega að það hafa nú ekki alltaf verið efndir á þeim gulrótum sem þar voru bornar á borð. En við skulum alveg hafa það á hreinu, virðulegi forseti, að hér er ekki bara verið að tala um 50 manna samfélög. Það er verið að tala um 200, 250, 300. Hæstv. ráðherra sagði hér: „Ja, hugsanlega þyrfti þetta bara að vera 6.000.“ Nei … sem gert er ráð fyrir. Já. Þá getum við horft á það þannig, t.d. eins og sveitarfélagið Múlaþing, Fjarðabyggð, sem telur rétt rúmlega 5.000 íbúa eða 4.000. Þannig að það er mjög vandmeðfarið í dreifbýlu landi hvar við drögum mörkin. Og það á að vera íbúanna hverju sinni að reyna að uppfylla þær skyldur sem við leggjum á herðar þeim með þeim lögum sem við setjum hér, að sjálfsögðu. Það er enginn að mæla á móti því. En viljinn á að koma frá íbúunum sjálfum í hinum dreifðu byggðum.