störf þingsins Virðulegi forseti. Dagur íslenskrar náttúru er sannarlega í dag. Þegar ég hugsa um íslenska náttúru verður mér hugsað til þess hvað hún gefur mér mikið, hvað hún gefur samfélaginu mikið. Ég hugsa líka um börnin mín, um það sem ég vil að þau fái að upplifa og þeirra börn á eftir þeim, að þau geti gengið inn í íslensk víðerni, fundið kyrrðina og horft yfir stórkostlegt landslag þar sem ekkert mannvirki rýfur sjóndeildarhringinn. Upplifað þessa sérstöku tilfinningu að standa frammi fyrir náttúru sem fær einfaldlega að vera náttúra. Um 40% af víðernum Evrópu er að finna hér á Íslandi og ábyrgð okkar er mikil þegar kemur að því að varðveita þau því þetta eru ómetanleg verðmæti. Það sem við verndum í dag er arfur komandi kynslóða og náttúran þarf ekki að réttlæta tilveru sína með efnahagslegum ávinningi. Hún hefur gildi í sjálfri sér. Þess vegna þótti mér sérstaklega mikilvægt að við skyldum í vor stíga stórt skref í náttúruvernd þegar Alþingi samþykkti nýja löggjöf um vindorku. Við styrktum verndarflokk rammaáætlunar og settum skýr mörk um það hvar vindorkuver geta risið. Vindmyllur eru gríðarstór mannvirki og áhrif þeirra ná langt út fyrir þann blett sem þær standa á. Þær geta breytt ásýnd heilu landslaganna, haft áhrif á víðerni, fuglalíf og upplifun okkar af náttúrunni. Í gær þegar fyrsta vindorkuver landsins var gangsett við hátíðlega athöfn orðaði umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra stefnuna skýrt, með leyfi forseta: „Vindorkuver munu einvörðungu rísa á örfáum stöðum, í sátt við náttúru og nærsamfélag, þar sem starfsemin er til þess fallin að styðja við atvinnu- og byggðaþróun og hagkvæma uppbyggingu flutningskerfis.“ Þetta skiptir máli. Framtíðarsýn okkar á ekki að vera sú að vindmyllur verði sjálfsagður hluti af íslensku landslagi, þvert á móti. Við eigum að velja fáa staði af mikilli kostgæfni og standa vörð um þau svæði sem við viljum vernda fyrir komandi kynslóðir. Við erum með landið að láni rétt á meðan við stöldrum við hér á þessari jörð og ábyrgð okkar gagnvart komandi kynslóðum verður ekki aðeins mæld í því sem við byggjum upp heldur líka í því sem við höfum vit á að varðveita.