Störf þingsins Virðulegi forseti. Margir hafa lýst yfir miklum áhyggjum af bönkunum undanfarið og hvernig í ósköpunum þeir eigi að geta staðið undir smávægilegri hækkun á svokölluðum bankaskatti. Í tíð fyrri ríkisstjórnar árið 2020 var bankaskatturinn lækkaður úr 0,38% í 0,15% sem var 61% lækkun. Samkvæmt skýrslu sem þáverandi menningar- og viðskiptaráðherra lét gera árið 2023 kom skýrt fram að lækkunin skilaði sér alls ekki í betri kjörum til almennings. Skýrslan nær yfir árin 2018–2022 og leiddi m.a. í ljós að vaxtamunur hélst svo til óbreyttur á tímabilinu og lækkaði aðeins um 0,1 prósentustig, að vaxtamunur íslensku bankanna var um 69% hærri en hjá öðrum bönkum á Norðurlöndunum, að rekstrarkostnaður bankanna lækkaði sem hlutfall af tekjum um heil 12 prósentustig auk þess sem rekstrarkostnaður þeirra sem hlutfall af heildareignum lækkaði líka úr 2,2% í 1,6%, að kostnaðarhlutföll íslensku bankanna voru með þeim lægstu meðal banka á Norðurlöndunum, að arðsemi undirliggjandi rekstrar árið 2022 hafi ekki verið meiri frá árinu 2008 og að ávinningur eiganda af rekstrinum jókst um heil 66%. Ætli staðan sé ekki svipuð í dag? Ef bara er litið til síðustu tveggja ára þá högnuðust bankarnir um 88 milljarða árið 2024 og 94 milljarða árið 2025. Bara á þessum tveimur árum var samanlagður hagnaður bankanna heilir 182 milljarðar, þ.e. um 450.000 kr. á hvern einstakling eða nær 2 milljónir á hverja fjögurra manna fjölskyldu. Með hvaða rökum ættu þeir eiginlega að réttlæta að velta 0,25% af bankaskatti yfir á neytendur? Það væri algjört siðferðilegt gjaldþrot að mínu mati. Það er engin ástæða til að vorkenna bönkunum. Ef eitthvað myndi ég vilja hækka bankaskattinn enn meira.