Hagstofa Íslands og opinber hagskýrslugerð Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir mjög góðar spurningar og umræðu. Það var ástæða fyrir því að við ákváðum m.a. að fara þá leið að halda eftir þessu fjármagni hjá Hagstofunni. Við höfum tiltölulega nýlega fengið skýrslu hagtalnanefndar þar sem voru tillögur til forsætisráðherra um að efla Hagstofuna. Ég held að það liggi alveg fyrir að fólk getur auðvitað alltaf haft skoðanir á aðhaldi ríkisstofnana og það þurfi að passa upp á það. En við vitum og ég held að flestir átti sig á því að gæði lykilafurða Hagstofunnar þurfi að bæta og þau hafa verið að vinna að því, m.a. við uppbyggingu á nýju framleiðsluuppgjöri, með breytingu á uppgjörsaðferð vegna þjóðhagsreikninga og það er í rauninni bara risauppfærsla sem hefur verið unnið að upp á síðkastið til þess að bæta ráðstöfunaruppgjör og gæði hagtalna. Það hefur verið mjög þröngt hjá Hagstofunni varðandi fjárráð, það liggur alveg fyrir. Ég held að flestir sem hafa setið í hv. fjárlaganefnd þekki þá sögu. Forsætisráðuneytið hefur gert það sem ráðuneytið getur með sinn fjárhagsramma, stundum sett verkefnafé að hluta til til Hagstofunnar þegar þörf hefur verið á. Það hefur líka þurft að bæta t.d. hagtölur um vinnumarkað og hefur reglulega þurft að bæta við þar, þar eru aukin verkefni, það þarf að bæta mannfjöldatalningu og fleira. Við vorum með þessa smáu rannsóknareiningu þannig að það var tekin sú ákvörðun í rauninni að hagræða innbyrðis með þeim hætti í staðinn fyrir að setja aukið fjármagn til Hagstofunnar; nýta þetta tækifæri og færa þá starfsígildi sem voru að fara í þessa vinnu í aðra vinnu sem myndi skila meira í rauninni fyrir stofnunina og fyrir hið opinbera. Þetta er mjög eðlileg spurning um samkomulagið sem var gert við Seðlabanka Íslands. Í fyrsta lagi er það kostnaðarlaust og í öðru lagi koma í rauninni svona aðeins ítarlegri upplýsingar á bak við suma af þeim gagnapunktum sem ríkið þarf til að útfæra sína spá. En ég get tryggt það hér í þessari pontu að Seðlabankinn fer mjög varlega með sitt hlutverk, vill enga skörun þarna á milli þegar kemur að upplýsingaflæði og hefur í rauninni, ef eitthvað er, afmarkað mjög þröngt þann talnaramma sem ríkið hafði aðgengi að öðru leyti.