Evrópska efnahagssvæðið Frú forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir ræðu sína. Ég veit að fólk í ábyrgðarstöðum getur svarað fyrir sig en ég vil samt minna á að það er fólk sem er ekki statt í salnum sem er borið brigslum um að því gangi eitthvað til að sinna sínu starfi fyrir Eftirlitsstofnun EFTA (ESA). Með fullri virðingu fyrir einstökum fyrrverandi stjórnmálamönnum hér á landi sem gegndu hér stöðu kjörinna fulltrúa, þá eru þeir ekki einráðir um það þegar samningsbrotamál eru höfðuð sem er langur aðdragandi að. Ég tek það fram að ESA opnaði þetta mál árið 2012, fyrir 14 árum. Fyrir 14 árum byrjuðu augabrúnir að lyftast um að hér væri að skapast eitthvað sérstakt réttarástand á Íslandi sem var í fullkomnu ósamræmi við gildi fjórfrelsisins versus það sem þekkist í Evrópu og ekki síst Noregi. Ég vil vekja athygli á því áður en ég kem að spurningu minni gagnvart hv. þingmanni og vísa til þeirra orða sem heyrast hér ítrekað frá fulltrúum Miðflokksins um að þetta hafi alltaf átt að vera svona, það hafi átt að vera skýr forgangur íslenskra reglna, alveg sama hvað. Það er ekki rétt. Fjórmenningarnir sem voru fengnir til að meta stjórnskipulegt gildi EES-samningsins á sínum tíma um bókun 35 sögðu það sérstaklega: Hér er ekki framselt löggjafarvald en forgangurinn er til staðar þegar EES-reglur eru annars vegar. Þetta er staðreynd, það er ekki hægt að vefengja þetta. Þetta var réttarframkvæmdin alveg til 2010. Ég vil spyrja hv. þingmann: Til hvers væri barist? Hver yrði ávinningur okkar af því að vinna þennan ólíklega sigur fyrir EFTA-dómstólnum og hvernig værum við betur sett?