Evrópska efnahagssvæðið Virðulegur forseti. Ég vil byrja á því að þakka hv. þm. Guðrúnu Hafsteinsdóttur fyrir ræðuna. Það var áhugavert að hlusta á inntakið að nokkru leyti og það sem ég staldraði við eftir þá miklu og góðu umræðu sem var um þessi mál í sumar var sérstaklega mikilvægi EES-samningsins fyrir Ísland og okkar samfélag. Samningurinn skiptir auðvitað gríðarlega miklu máli fyrir land og þjóð og við byggjum á því og grunnurinn er, eins og kom fram svo sem í ræðu hv. þingmanns, að Alþingi þarf alltaf að eiga síðasta orðið og það er alveg hárrétt. Alþingi þarf að eiga síðasta orðið og mun hafa síðasta orðið í þeim málum sem við ákveðum að taka inn í okkar rétt með þessu eins og hefur verið. En það sem ég staldra aðeins við er hvort hv. þingmaður telji æskilegt að landsmenn þurfi sífellt að vera að sækja rétt sinn fyrir dómstólum eins og við höfum séð núna að undanförnu þar sem fólk þarf að ná niðurstöðu til þess að verja rétt sem er innleiddur með ákvæðum EES-samningsins. Ég tel það ekki skynsamlegt fyrir fólkið að þurfa að standa sífellt í þessu og mig langaði því að heyra frá hv. þingmanni hvort hún telji eðlilegt að fólk standi í málaferlum sífellt. Að öðru leyti langar mig líka að spyrja út í, sökum þess að ég heyrði hv. þm. Dagbjörtu Hákonardóttur nefna það hér í dag, umræðu um verðlag og verðbólgu. Það kom fram í ræðu hv. þingmanns að það væri ekki gott að koma fram með málið við þessar aðstæður þar sem verðbólga væri mikil en þegar Sjálfstæðisflokkurinn lagði þetta mál fram á sínum tíma var verðbólga einhvers staðar á bilinu 9–10%. Mig langaði að velta því líka upp hver munurinn á því væri, hvort það hefði verið rétti tíminn. Af hverju kláraðist málið ekki þá?