launagreiðslur til stjórnenda banka og skilanefnda.
Frú forseti. Þann 14. mars sl. var dreift fyrirspurn frá mér til hæstv. efnahags- og viðskiptaráðherra um launagreiðslur til stjórnenda banka, skilanefnda og slitastjórna. Tilgangur þeirrar fyrirspurnar var að reyna að draga fram í dagsljósið þau kjör sem stjórnendur banka, bæði fyrir hrun og hinna nýju banka, hafa búið við, þá er verið að talað um æðstu stjórnendur, og sömuleiðis þá sem sitja í skilanefndum og slitastjórnum bankanna.
Í gær var dreift svari frá hæstv. ráðherra, tveimur mánuðum eftir að fyrirspurnin var lögð fram en samkvæmt þingsköpum hafa ráðherrar tíu daga til að svara fyrirspurnum. Svar hæstv. ráðherra er það að hann hafi ekki tök á að svara þeim spurningum sem lagðar voru fyrir hann. Þetta er að mínu mati mjög ámælisvert, bæði það að ráðherrann skuli taka sér tvo mánuði til að komast að þeirri niðurstöðu og eins er hitt algjörlega óviðunandi að ekki skuli fást svör við þessum spurningum, vegna þess að í þessum tíu lína texta sem barst frá ráðuneytinu kemur þó fram að það sé ekki verið að fara fram á upplýsingar sem leynt skuli fara eðli máls samkvæmt heldur séu þessar upplýsingar til, á víð og dreif að vísu, en eigi að vera aðgengilegar.
Þess vegna hlýt ég að ítreka þá spurningu mína til hæstv. ráðherra: Hvers vegna getur ráðuneyti hans ekki á tveimur mánuðum tekið saman þær upplýsingar sem beðið er um? Ég er sannfærður um að mjög margir í samfélaginu vilja fá vitneskju um launakjör til þessara aðila og sjá hvernig þau hafa þróast bæði í bönkunum áður en hrunið varð og síðan eftir hrun. Ég botna ekkert í þessu svari hæstv. ráðherra, ég tel það algjörlega óviðunandi og vil fá svör frá honum hvort hann hyggist bæta úr og koma með raunveruleg svör við þessum spurningum.
Virðulegi forseti. Ég vil mjög gjarnan svara þeim fyrirspurnum sem þingmenn bera fram en við það verður að taka mið af þingsköpum og eðli þess máls sem spurt er um. Í 49. gr. þingskapa er talað um rétt alþingismanna til að biðja ráðherra að svara um mál, einstök málefni sem ráðherra ber ábyrgð á. Í spurningu hv. þingmanns er spurt um sagnfræðilegar rannsóknir, um hvernig launaákvörðunum var háttað í einkafyrirtækjum í fortíðinni fyrir hrun, fyrirtækjum sem voru ekki á nokkurn hátt á ábyrgð stjórnvalda heldur einkafyrirtæki á markaði og ákváðu sín laun sjálf. Síðan er spurt um ákvarðanir vegna banka eftir hrun en ákvarðanir þar eru á ábyrgð hæstv. fjármálaráðherra og eru ekki á ábyrgð efnahags- og viðskiptaráðuneytisins enda fellur Bankasýslan undir verksvið hæstv. fjármálaráðherra og fyrirspurninni því rétt beint þar.
Að því leyti sem þessar upplýsingar eru fyrir hendi, sem ég held að þær séu að flestu leyti, jafnvel hjá slitastjórnum og skilanefndum — ég er reyndar með frumvarp hér á eftir til að reyna að fella slitastjórnir og skilanefndir undir eftirlit — en að því leyti sem þessar upplýsingar eru á opinberu framfæri eru þær öllum aðgengilegar en þeim hefur ekki verið haldið saman skipulega í ráðuneyti efnahags- og viðskiptamála frekar en kannski annars staðar í samfélaginu. Það er alveg spurning hvort alþingismenn eigi að beina fyrirspurnum um almennar samantektir til ráðuneyta eða hvort það eigi bara einfaldlega að vera verkefni upplýsingaþjónustu þingsins að taka saman opinberar upplýsingar úr almennri þjóðmálaumræðu.
Í ljósi alls þessa og hvað varðar tímafresti þá var fyrirspurnin, daginn eftir að hún kom, send til Fjármálaeftirlitsins, sem fer með eftirlit með fjármálastofnunum á fjármálamarkaði, og kannað var hvort Fjármálaeftirlitið (Forseti hringir.) hefði gögn en svar Fjármálaeftirlitsins er að það hafi ekki tiltæk gögn.
Frú forseti. Hæstv. ráðherra er vel kunnugt um að til að þingmenn geti lagt fram fyrirspurnir til ráðherra þarf forseti Alþingis að skrifa upp á að þær séu tækar til að leggja fram. Þegar forseti Alþingis hefur gert það og fyrirspurnir eru þannig komnar fram ber ráðherrum að svara þeim og þeir eiga ekkert að komast undan því. Þeir verða að svara þeim fyrirspurnum, jafnvel þótt verið sé að biðja um upplýsingar sem þeir kunna að þurfa að láta vinnu í að safna saman fyrir sig.
Í svarbréfi Fjármálaeftirlitsins virðist það koma fram að stofnunin hafi ekki aðrar upplýsingar um það sem spurt er um en þær sem hafi komið fram opinberlega, svo sem í ársreikningum fjármálafyrirtækja. Hefur Fjármálaeftirlitið sem sagt ekki þær upplýsingar þá hjá sér og getur það ekki með þeim mannafla sem það hefur nú yfir að ráða, og fengið aukningu að frumkvæði Alþingis, tekið saman þær upplýsingar og lagt þær hér inn í þingið þannig að þær komi á þingskjölum?
Ef það á að vera þannig að hægt sé að taka tvo mánuði í að segja þingmönnum að ekki sé hægt að svara fyrirspurn þeirra, þá segi ég einfaldlega í þessu tilfelli að þessi fyrirspurn verður endurflutt, (Forseti hringir.) hugsanlega með einhverjum breytingum og þess krafist að ráðuneytið svari henni.
Virðulegi forseti. Það er auðvitað ákvörðun Alþingis og fjárveitingavalds Alþingis hvar það vill láta upplýsingaöflunarvinnu fyrir alþingismenn liggja. Er það hjá upplýsingaþjónustu Alþingis eða hjá ráðuneytum? Hvorki efnahags- og viðskiptaráðuneytið né Fjármálaeftirlitið er með starfsfólk sem situr iðjulaust og bíður eftir því að vinna við samantektir gagna, sem eru ekki aðgengilegar almenningi, fyrir alþingismenn, það er ekki þannig.
Hér á Alþingi þarf venjulega að samþykkja sérstaklega t.d. skýrslubeiðnir. Hér er í reynd ekki um annað að ræða af hálfu hv. þingmanns en skýrslubeiðni. Verið er að biðja um sérstaka rannsókn á hlutum sem eru á almannavitorði úr fortíðinni. Því miður höfum við ekki mannafla til þess að sinna slíkum verkefnum. Ef Alþingi vill að ráðuneyti sinni slíkum verkefnum fyrir alþingismenn verður Alþingi að sjá okkur fyrir fjárveitingum til þess eða ella efla sína eigin upplýsingaþjónustu.