Frú forseti. Það er fyllsta ástæða til að þakka málshefjanda og hæstv. utanríkisráðherra fyrir þá ágætu umræðu sem nú fer fram um það mjög svo viðkvæma ástand sem er í Norðaustur-Afríku og fyrir botni Miðjarðarhafs. Endalok einræðis og upphaf lýðræðis í arabísku löndunum marka auðvitað heimssöguleg þáttaskil um leið og einráðurinn í Líbíu og dauðastríð hans ógnar stöðugleika á öllu svæðinu og í sjálfu sér veröldinni allri, um leið og fjöldi saklausra borgara í Líbíu fellur í valinn fyrir vopnum málaliða Gaddafís.

Stóra spurningin er: Hver eiga viðbrögð Vesturvelda að vera? Gaddafí er eins og aðrir einræðisherrar á þessu svæði sem sitja þar og hafa setið áratugum saman í skjóli Vesturlanda, vopnaðir af Vesturlöndum, byggðir upp af Vesturlöndum. En nú riðar sem betur fer allt til falls þótt það beri nokkuð óvænt að að mörgu leyti. Hættan við hernaðaríhlutun Vesturvelda er að mörgu leyti líkleg til að eitra enn ástandið og andrúmsloftið og verða til þess að hefta eða mögulega stöðva lýðræðisþróunina á því svæði öllu saman. Samt sem áður blasir alltaf spurningin við rétt eins og í Kosovo þegar þjóðarmorðin stóðu yfir, loftárásir NATO hófust og ákveðið var að grípa inn í þá atburðarás: Hver eiga viðbrögð okkar að vera við þjóðarmorði og stríðsglæpum, eins og hæstv. ráðherra nefndi réttilega? Hin stóra siðferðislega og erfiða spurning er: Hvort eigum við að taka þátt og styðja hernaðaríhlutun gegn þjóðarmorði og borgarastyrjöld eða koma að því með einhverjum öðrum hætti? Auðvelda svarið við þeirri spurningu er að lýsa sig fyrir fram afdráttarlaust á móti allri slíkri íhlutun. (Forseti hringir.) Það er heldur ekki boðleg afstaða því að það er stór siðferðisleg spurning þegar þúsundir og hundruð þúsunda liggja í blóðugum valnum.