Virðulegi forseti. Ég vil þakka hv. þingmanni fyrirspurnina. Hún tæpir á athyglisverðu álitaefni sem er sú staða sem er í hagkerfi sem hefur verið stíft af með gjaldeyrishöftum og eignir lokaðar inni í því hagkerfi í rauninni. En við vitum samt að peningamagn í umferð hefur, ef ég man rétt, fjórfaldast frá árinu 2003 þannig að það eru mjög margar krónur að elta fáar eignir. Slíkt er almennt séð uppskrift fyrir verðbólguskotum, verðbólum þegar eignaverð gýs þá upp úr öllu valdi á einstökum eignum þegar þessar allt of mörgu krónur fara að eltast við of fáar eignir.

Það er hluti áætlunarinnar um afnám gjaldeyrishafta að greiða fyrir því að lífeyrissjóðir geti komið heim og innleyst gengishagnað af erlendum eignum og jafnframt takmarkað sig þá eitthvað á móti í að byggja upp stöðu erlendis í framhaldinu. Ég held að það sé mjög mikilvægt að skapa þennan möguleika en það er auðvitað lífeyrissjóðanna sjálfra að taka þátt á eigin forsendum ef þeir kjósa svo í afnámi hafta með þessum hætti.

Varðandi það hvort raunsætt er að ná 3,5% kröfunni þá hefur sjóðunum gengið það þokkalega. Við verðum hins vegar líka að horfast í augu við þær efnahagslegu afleiðingar sem krafan hefur. Það er ýmislegt sem bendir til þess að hún valdi ákveðnu — ekki glerþaki heldur kannski frekar glergólfi á skuldabréfamarkaði og valdi því að vaxtastigið geti illa lækkað niður fyrir 3,5%. Um efnahagslegar afleiðingar þess þarf ég að ræða frekar í mínu seinna andsvari.