störf þingsins.

Virðulegi forseti. Glæsilegar myndir blöstu við á síðum Morgunblaðsins í morgun af uppbyggingu inni í Sundum í Reykjavík, hugmyndir um breytingu á gömlu iðnaðarsvæði í íbúðahverfi.

Ég hrökk þó aðeins við. Er verið að loka fyrir möguleika á hófsömustu og ódýrustu lausninni varðandi lagningu Sundabrautar? Í aðalskipulagi sem ég hafði undir höndum frá 1996–2016 er lögð þung áhersla á að Sundabraut yfir Kleppsvík komi sem fyrst til þess að greiða fyrir samgöngum við Grafarvogshverfin og til þess að sporna við að umferð á Miklubraut aukist.

Þar er einnig hátíðlega sett fram að höfuðborgin sé öflug miðstöð atvinnulífs, þjónustu og samgangna í landinu, já, samgangna í landinu. Er verið að greiða fyrir samgöngum til höfuðborgarinnar og innan hennar með því að girða fyrir alla framtíðarmöguleika á hagkvæmum, nauðsynlegum samgöngubótum? Þetta fer að minna á borgríki miðalda þegar múrar voru settir umhverfis borgir svo að valdhafarnir gætu valið hverjir mundu heimsækja borgríkið og hvenær. Almúganum fyrir utan var ekki hleypt inn nema þegar þeir voru til dæmis að skila af sér skattinum eða matarbirgðum til valdhafanna.

Það sama má segja um flugvöllinn. Stöðugt er þrengt að honum til þess að flæma þá samgönguæð í burtu. Þetta er þröngur sjóndeildarhringur fólks sem einskorðast við lífið innan Elliðaánna og hefur ekki skilning á lífi fólks þar fyrir utan og þar með helmingi borgarbúa.

Mig langar einnig að vitna í aðra grein í Morgunblaðinu í morgun þar sem bæjarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins í bæjarstjórn Akureyrar bendir á að sænska þingið hafi þurft að grípa inn í þegar sveitarfélög í Stokkhólmi ætluðu að leggja niður Brommaflugvöllinn sem er þar miðsvæðis í borginni. (Forseti hringir.) Það endaði þannig að hann er tryggður þar til 2038. Höfuðborgir hafa skyldur.