fjárlög 2023.

Frú forseti. Nei, árangurinn sést einfaldlega ekki. Losun á beinni ábyrgð Íslands er að dragast saman rétt innan þeirra marka sem sett eru í samkomulagi Íslands og Evrópusambandsins, sem er víðs fjarri því að ná þeim markmiðum sem ættu að vera. Sameiginlegu markmiðin miðað við heildarmarkmið um 40% samdrátt í losun er búið að auka upp í 55% og því erum við fjarri því að ná því sem við ættum að gera.

Ég held að hér séum við líka að horfa fram á það sem ég heyrði hv. þingmann nefna í ræðu sinni áðan, Dunning-Kruger áhrifin; að stjórnvöld hafi verið svo fullviss um að standa sig alveg frábærlega að þau hafi ekki verið með opin augu fyrir því að svo var ekki. Tökum umferðina og vegasamgöngur sem dæmi vegna þess, eins og hv. þingmaður nefndi, að þar er stærsti bitinn sem er á beinni ábyrgð Íslands. 58% af losun á beinni ábyrgð Íslands eru vegna eldsneytisnotkunar. Í vegasamgöngum er t.d. ekki neitt markmið um samdrátt í akstri. Svoleiðis sleði er í orkuskiptalíkaninu og maður sér að með því að fólk dragi úr því að ferðast mikið þá er hægt að draga dálítið mikið úr losun. (Gripið fram í.) Þetta snýst einmitt um að stytta vegalengdir og þétta byggð. Þetta snýst um alls konar aðgerðir sem eru ekkert endilega alltaf augljósar loftslagsaðgerðir en skila beinhörðum árangri. Ekkert svoleiðis markmið. Við þyrftum t.d. að skoða það, þegar samgönguáætlun kemur til okkar, að gæta þess að hún þoli framtíðina og geti unnið með okkur í baráttunni gegn loftslagsbreytingum.