menningarminjar.

Frú forseti. Það var gaman að hv. þingmaður skyldi nefna Selfoss, ég er alveg sammála honum um það og kom nú aðeins þar við sögu. En á meðan verið var að undirbúa og þróa það þá mætti það fordómum af því að það mætti ekki byggja nema í tísku akkúrat dagsins í dag. Þá kem ég að framhaldssvarinu varðandi Reykjavík. Ég held nefnilega að borgaryfirvöld í Reykjavík séu dálítið illa haldin af því sem einhvern tímann var kallað flottræfilsháttur, að langa að tolla í tískunni og vera akkúrat í tísku haustsins í byggingarlistinni og telji það, sem svo sem fyrri kynslóðir hafa gert líka, að það sé á einhvern hátt hallærislegt að vera með gamlar, litlar bárujárnsklæddar byggingar og til að vera alvöruborg þurfi stærri hús. En hver er raunin? Hvað finnst, eins og hv. þm. Birgir Þórarinsson kom aðeins inn á hérna áðan, t.d. gestum okkar, útlendingum, sem koma hingað merkilegast? Það eru einmitt litlu húsin. Meira að segja í Prag, sem ég nefndi áðan, þar sem eru stórglæsilegar hallir er einn alvinsælasti ferðamannastaðurinn lítil gata með minnstu húsum bæjarins, af því að það er öðruvísi, það er það sem fólki finnst merkilegt. Menn hefðu gott af því, held ég, að lesa grein Halldórs Laxness frá 1971 úr Morgunblaðinu með fyrirsögninni Brauð Reykjavíkur þar sem hann varði Bernhöftstorfuna þegar til stóð að rífa hana og byggja þar einhvern glerkassa í staðinn. Hann gerði sér grein fyrir því, og svo fleiri og fleiri, hvers konar verðmæti lægju í þessu gamla, sögunni og minjunum. En núverandi borgaryfirvöld hafa ekki fattað þetta enn.