Störf þingsins.

Virðulegi forseti. Ég hef um hríð alið manninn annars staðar en hér á hinu háa Alþingi, nánar tiltekið í heimi skáldskapar, við lestur á skáldsögum og þess háttar starfs míns vegna. En þegar ég sat hér í gær og hlýddi á umræður um það hvort leyfð skyldi fyrirspurn hv. þm. Jóhanns Páls Jóhannssonar varðandi greinargerð setts ríkisendurskoðanda í svokölluðu Lindarhvolsmáli fóru að renna á mig tvær grímur og ég velti því fyrir mér hvort ég væri kannski kominn í heim skáldskaparins úr heimi veruleikans. Þar tókst ýmsum hv. þingmönnum að hætti hússins að gera frekar einfalt mál að geysilega flóknu lagalegu álitamáli sem einungis væri á færi slyngustu lögspekinga að ráða fram úr. Samt snýst málið bara um bréf sem manni er sent og það hvort maður megi opna það bréf. Fyrrnefndur settur ríkisendurskoðandi telur sig sem sagt eiga erindi við þingheim, hann vill upplýsa þingheim um það sem hann telur sig hafa orðið áskynja og hann sendir þingheimi þess vegna bréf, sendir því erindi. Þá reynist yfir fjallvegi að fara af lagalegum álitamálum og vanköntum og tormerkjum og hindrunum og við þessu tiltölulega einfalda erindi er brugðist með vífilengjum svo að enn hefur þingheimur ekki verið upplýstur um þetta erindi. Í þeim heimi þar sem ég hef dvalið að undanförnu, heimi skáldsagna og ævintýra, getur vissulega allt gerst en sem gamalreyndur lesandi get ég þó sagt að það má alveg bóka eitt: Ef það kemur fram bréf í skáldsögu og því bréfi er síðan stungið undir stól og þau fá ekki að sjá sem bréfið er ætlað, þá er það segin saga að það endar alltaf illa.