efling landvörslu.
Virðulegi forseti. Mér rennur blóðið til skyldunnar, verandi landvörður, að koma hér upp og taka undir með hv. þm. Jódísi Skúladóttur og þessari tillögu. Landverðir gegna afar mikilvægu hlutverki og ég leyfi mér að fullyrða, verandi einn slíkur og hafandi unnið í þessum geira, frú forseti, ja, núna í rúmlega 20 ár, af og til og oft samfleytt, að þróunin í fjölda þeirra sem sinna þessu starfi hefur ekki fylgt nægilega þróun í þeim fjölda gesta sem sækja landið heim. Þó var gerð gangskör í þessu á síðasta kjörtímabili í ráðuneyti þáverandi umhverfis- og auðlindaráðherra, Guðmundar Inga Guðbrandssonar, í ríkisstjórninni, sem þá sat, sem er eins og við þekkjum sú sama ríkisstjórn og er núna, sem lagði aukna áherslu á og aukið fjármagn í verkefni náttúruverndar þar sem var settur fast að hálfum milljarði, nýjum, í akkúrat þennan málaflokk, þ.e. landvörslu bæði á heilsársgrunni og í tímabundnum störfum en landvarslan hefur í sögulegu samhengi oftast verið bundin við ákveðin tímabil. En nú vitum við það bara að ferðamannatímabilið á Íslandi er lengra sem betur fer og álagið að dreifast. Að sama skapi eru heldur ekki öll svæði aðgengileg allan ársins hring, sum þeirra bara á sumrin.
Þannig að ég fagna þessari tillögu hv. þingmanns. Ég tel að við höfum gert vel á síðasta kjörtímabili en veit líka að við getum gert betur. Það eru ýmis teikn á lofti sem ég held að muni styðja þá þróun að hér eflist og styrkist landvarslan. En ég vil líka að við horfum til þess að með aukinni tekjuöflun af ferðaþjónustu, sem ég held að hljóti að vera einboðin í ljósi þess að hér hefur ferðaþjónustan rétt úr kútnum og ansi mörg vilja sækja landið heim, að með aukinni tekjuöflun sé hægt að horfa til þess að þar sé líka kominn einhver ákveðinn tekjustofn fyrir hið opinbera til að fjármagna þann kostnað sem í því felst að verja náttúruna fyrir ágangi. Það er annars vegar gert með svona físískum innviðum, uppbyggingu palla og klósetta og að tryggja að vegasamgöngurnar séu tryggar og í lagi á þeim stöðum þar sem fólk hefur í hyggju að sækja heim, en jafnframt með þessari stýringu og leiðbeiningu. Ég vil nú kalla það leiðbeiningu sem landverðir sinna, verandi á þessum svæðum, ýmist fast og bundið eða með ríkri viðkomu vegna vaktaskipulagsins sem þeir sinna. Það vildi loða við hér áður fyrr að landverðir væru ekki endilega mjög vinsælt fólk, litu á það sem sinn helsta starfa að leiðbeina fólki varðandi umgengni í íslenskri náttúru og af því margar tröllasögur sagðar.
Ég leyfi mér að fullyrða, frú forseti, að á undanförnum árum hefur orðið mikill viðsnúningur á þessu viðhorfi og að einhverju leyti kannski því uppleggi, með auknum fjölda og aukinni getu einstaklinga sem sinna þessu starfi, í að vera eins konar vitar í landslagi. Mér þykir mjög vænt um að nota þessi orð: Viti í landslagi. Það er ekkert sem jafnast á við að taka á móti til dæmis barnahópi á stað sem þau þekkja ekki eða hafa ekki séð og upplifa og sjá og skynja og geta hjálpað til við að skapa þessa undrun við að draga fram einhverjar sögur eða lýsingar á aðstæðum sem börn á undan þeim og börn á eftir þeim munu koma að njóta vegna þess að okkur hefur borið gæfa til að taka frá fjöldann allan af svæðum fyrir núverandi og komandi kynslóðir með friðlýsingu.
Frú forseti. Ég vildi bara, af því að mér rann blóðið til skyldunnar, að fá að koma hingað upp og þakka flutningsmanni þessarar tillögu. Ég styð hana heilshugar og vonast til þess að okkur takist að halda áfram að byggja hér upp sterka og öfluga landvörslu til framtíðar.
