greinargerð um sölu Lindarhvols.

Herra forseti. Í gamla daga þegar afi kenndi mér að tefla þá fannst mér ein regla alveg botnlaust ósanngjörn og óþolandi. Það var snertur maður hreyfður. Af hverju í ósköpunum, ef ég snerti vitlausan mann á borðinu, þurfti ég að klára það sem ég ætlaði að gera? Ég bara skildi ekki hvernig ég ætti að þurfa að lifa við þetta. Mér heyrist núverandi ríkisendurskoðandi og forseti Alþingis vera í sama pirringskastinu og ég var þarna fimm ára gamall hjá honum afa vegna þess að það er ekkert þeirra að ákveða hvort greinargerð setts ríkisendurskoðanda sé vinnugagn eða ekki. Það er alveg ljóst að þetta er ekki vinnuskjal vegna þess að ríkisendurskoðandi sendi skjalið til Alþingis. Þar með breytist eðli skjalsins. Og þó að stjórnvöld séu hægri og vinstri endalaust að reyna að endurskilgreina skjöl sem vinnuskjöl til að ganga gegn upplýsingarétti almennings þá er það skollaleikur sem úrskurðarnefnd upplýsingamála er sem betur fer mikið að vinna gegn. (Forseti hringir.) En ég hefði ekki trúað því að núverandi ríkisendurskoðandi og forseti Alþingis tækju þátt í þeim leik. Ég bið forseta að hætta þessari dellu. Snertur maður hreyfður. Birta greinargerðina.