greinargerð um sölu Lindarhvols.

Herra forseti. Ég ætla að taka undir þetta, það væri fínt að fá skýrt svar við þessu, hvort hæstv. forseti telji, út frá þessari lögskýringu sem hann var að nefna, að það sé blátt bann við því að birta greinargerðina. Ég held að það ætti að vera hægt að svara því með nokkuð óyggjandi hætti. Svo er hér líka verið að vísa á stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd og það er rétt að skýrsla Ríkisendurskoðunar sem liggur þar fyrir verður til athugunar í nefndinni. Síðan er greinargerðin þarna líka en um hana er þessi leyndarhjúpur. Ég velti því fyrir mér: Hvernig í ósköpunum eiga nefndarmenn í stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd að geta beitt eftirlitshlutverki sínu þegar þeir eru með þessi tvö gögn, það hvílir leynd yfir öðru, það koma mögulega gestir til að fjalla um skýrsluna og það er ekki hægt að bera ákveðin atriði úr greinargerðinni undir þessa gesti vegna þess að nefndarmenn eru bundnir trúnaði? Það er einhvern veginn verið að berja niður eftirlitshlutverk þingsins með því að halda þessari greinargerð í myrkrinu. Ég ætla hvetja hæstv. forseta (Forseti hringir.) til þess að taka afstöðu sem myndi líkjast afstöðu hæstv. fjármálaráðherra á sínum tíma þegar listinn yfir kaupendur Íslandsbanka lá fyrir. (Forseti hringir.) Þá lágu fyrir lögfræðiálit og sjónarmið um bankaleynd um að það ætti ekki að birta þann lista. (Forseti hringir.) Það var farið í sjálfstætt mat á því að almannahagsmunir myndu þar vega þyngra og listinn var birtur.