útlendingar.

Frú forseti. Hér nefnir hv. þingmaður annað dæmi að mínu mati um það hversu illa ígrundað þetta frumvarp er vegna þess að í frumvarpinu er tveimur ólíkum hugtökum grautað saman. Það er annars vegar hugtakið fyrsta griðland, sem er svona, hvað á að segja, ekki beinlínis regla heldur venja í þjóðarrétti. Það er þannig að fyrsta landinu sem flóttamaður kemur til ber skylda að veita honum vernd. Ef hann á kost á að fá þar vernd þá geta önnur ríki sent viðkomandi þangað aftur. Á grundvelli þessarar reglu hafa ýmsir alþjóðasamningar verið gerðir til að auðvelda þetta ferli og tryggja einmitt að það sé ekki verið að senda fólk til óöruggara ríkja, m.a. Dyflinnarsamkomulagið.

Það sem er hins vegar talað um í frumvarpinu og er kallað fyrsta griðland er það sem réttara væri að kalla þriðja öruggt ríki. Það er ekki fyrsta griðland vegna þess að það eru ekki skilyrði um að viðkomandi hafi nokkurn tíma stigið þar fæti. Ég ætla að fá að lesa ákvæðið upp, með leyfi forseta:

„ … umsækjandi hafi slík tengsl við annað ríki að eðlilegt og sanngjarnt sé að hann dvelji þar, ferðist eða sé fluttur þangað enda þurfi hann ekki að sæta ofsóknum þar, geti óskað eftir að fá viðurkennda stöðu sem flóttamaður og fengið vernd í samræmi við alþjóðasamning um stöðu flóttamanna.“ (Forseti hringir.)

Athugasemd sem hv. þingmaður gerir er sú sama og Flóttamannastofnun Sameinuðu þjóðanna gerði við þetta ákvæði; að það þurfi að gera kröfu um að viðkomandi ríki sé aðili að flóttamannasamningnum (Forseti hringir.) en í ofanálag þá erum við bara að tala um ákvæði sem mun auka vandamál (Forseti hringir.) og ekki bæta þau. Flóttamannastofnunin gerir ekki einu sinni athugasemdir við það. (Forseti hringir.) Það eru endalausar athugasemdir og vandamál við þessi ákvæði í þessu frumvarpi. — Afsakaðu, frú forseti.