Bráðabirgðaútgáfa.

153. löggjafarþing — 79. fundur,  13. mars 2023.

útlendingar.

382. mál
[19:17]
Horfa

Sigmar Guðmundsson (V) (andsvar):

Herra forseti. Ég þakka hv. þm. Ingu Sæland fyrir ræðuna. Ekki get ég sagt að ég sé sammála allri nálgun hennar á efninu. En gott og vel, það er nú þannig í þessum sal að við erum ekki alltaf sammála. En hún hreyfði þó við einu sem ég hef svolítið verið að reyna að halda til haga í þessari umræðu og það er þetta: Við erum hluti af EES-svæðinu. Hingað geta á morgun flutt til landsins 450 milljónir. Við erum með mjög mikla vinnu, og sú vinna hefur reyndar staðið lengi yfir, til að reyna að laða að fólk sem er utan EES-svæðisins til að koma hingað til atvinnuþátttöku. Síðan erum við að bjóða velkomið hingað fólk frá Úkraínu vegna þess að þar er stríð. Þarna undir eru tugþúsundir og hér á landinu á hverjum tíma eru tugþúsundir útlendinga hverju sinni. Hvernig má það vera að í hvert einasta skipti þegar við færum umræðuna að smáum anga, litlum hópi fólks, nokkur hundruð manns, oft fólki sem fer yfir Miðjarðarhafið á lekri bátskænu, þá allt í einu hringja allar viðvörunarbjöllur? Þá þurfum við að fara að setja upp girðingar. Þá þurfum við að hafa varann á. Þá þurfum við að fara að tala um öryrkja og eldri borgara eins og að verið sé að stela einhverri lífsbjörg af þeim.

Mig langar líka í framhaldi af þessu að nefna að allar sviðsmyndagreiningar, þegar við lítum til atvinnuþátttöku og framgangs velferðarkerfisins hér til næstu áratuga, benda til þess að náttúruleg fjölgun Íslendinga geti ekki staðið undir þessu. Það þýðir að við þurfum að fá fleiri útlendinga hingað til að vinna og þeir koma þá auðvitað í gegnum EES-samninginn eða eftir þeirri leið sem ég nefndi hér áðan, og kannski einhver lítill hluti í gegnum hælisleitendakerfið. Þetta mun gera það að verkum að fátækt íslenskt fólk, öryrkjar og fátæk börn eiga meiri líkur á því í framtíðinni að komast af.

Mig langar því að spyrja hv. þingmann: Af hverju bregðast menn svona illa við þegar við beinum sjónum okkar að þessum tiltölulega litla, afmarkaða hópi sem hingað kemur í neyð en horfum fram hjá öllu hinu stóra menginu sem hingað getur komið nánast á hverri stundu og eru svo sannarlega líka útlendingar?