greinargerð um Lindarhvol, orð þingmanns í atkvæðagreiðslu.

Herra forseti. Stundum líður mér eins og Punxsutawney Phil, múrmeldýrinu knáa sem þurfti að lifa sama daginn aftur og aftur. Og alltaf tölum við um Lindarhvol vegna þess að alltaf stendur forseti Alþingis í vegi fyrir því að birt sé greinargerð sem ég hélt að við hefðum öll fyrir mörgum árum verið sammála um að ætti að vera birt, ætti að vera opinber, ætti að vera hluti af opinberum gögnum sem stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd hefði í höndunum til að ganga frá því máli.

Vegna þess að virðulegur forseti er farinn að segja hv. þm. Þórunni Sveinbjarnardóttur, hvernig best sé að stýra fundum stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar í gegnum útvarpspistla er kannski ágætt að rifja líka upp hvernig þetta var á síðasta kjörtímabili, af því að þá sat ég í þeirri nefnd og þá var ein af helstu ástæðunum fyrir því að umfjöllun um þetta mál strandaði sú að það vantaði greinargerð setts ríkisendurskoðanda með þeim upplýsingum (Forseti hringir.) sem afmáðar voru úr endanlegri skýrslu ríkisendurskoðanda. Það vantar (Forseti hringir.) upplýsingar inn í þetta mál til að hægt sé að veita því þá þinglegu meðferð sem það á skilið. Að forseti Alþingis standi hér (Forseti hringir.) vikum og mánuðum saman í einhverjum lögfræðilegum loftfimleikum til að halda þessu gagni frá þingmönnum (Forseti hringir.) er fáránlegt.