Samráðsleysi dómsmálaráðherra við ríkisstjórn varðandi rafvarnarvopn.
Frú forseti. Ég vil byrja á því að þakka hv. málshefjanda, Arndísi Önnu Kristínardóttir Gunnarsdóttur, fyrir þessa umræðu. Hún er mikilvæg og hún þarf að fara fram reglulega hér á hinu háa Alþingi. Við þurfum reglulega að velta fyrir okkur stjórnskipan landsins og hvort hún dugi til þeirra verkefna sem við erum hér beðin um eða kosin til þess að leysa.
Hæstv. forsætisráðherra nefnir hið fjölskipaða stjórnvald og að ríkisstjórnin sé það ekki. Það liggur auðvitað fyrir. Hins vegar er það þannig, og um það liggja djúp spor í pólitískri fortíð okkar, að þegar ríkisstjórnir starfa ekki saman eins og þeim í raun ber að gera og þurfa að gera til að sinna hlutverki sínu og lýðræðislegum skyldum, þá getur illa farið. Við höfum dæmið sem nefnt var í framsöguræðu um dóm sem féll í landsdómi í máli fyrrverandi hæstv. forsætisráðherra, Geirs H. Haardes, sem varðaði einmitt atriði sem var kannski í upphafi þess langa máls ekki það sem almenningur og jafnvel stjórnmálamenn héldu að myndi öllu skipta eða væri það sem landsdómur myndi dæma um.
Því ber okkur hér að vanda til verka og ég er þeirrar skoðunar að umboðsmaður Alþingis hafi bent hæstv. forsætisráðherra á leiðir til að bæta þessi samskipti og bæta samvinnuna á milli ráðherranna í ríkisstjórn Íslands. Það er t.d. hægt að gera með því að kveða nánar á um þau samskipti og samvinnu í starfsreglum og/eða siðareglum, og það gleður mig að heyra að hæstv. forsætisráðherra hefur staðfest í þessari umræðu að verið sé að endurskoða siðareglur ráðherra. Það er auðvitað þannig, sem ég skil alveg, að það er áherslumunur og ekki endilega alltaf sama mat á milli ráðherra um hvað sé mikilvægt stjórnarmálefni og hvað ekki. Mér finnst sjálfri algerlega óskiljanlegt að hæstv. dómsmálaráðherra hafi verið þeirrar skoðunar að hér væri ekki um mikilvægt stjórnarmálefni að ræða, en látum það liggja á milli hluta í bili.
Það er hins vegar þannig að hæstv. forsætisráðherra ber mjög ríka skyldu til verkstýringar og samræmingar og til þess eru jú ráðherranefndirnar. Ég staldra líka við það hér að þegar hæstv. ráðherrar, hverjir sem þeir eru, ganga fram með þessum hætti þá eru þeir að setja mjög varhugavert fordæmi, eins og hæstv. dómsmálaráðherra gerði. Þetta er ákveðin taktík til að ná sínum málum fram sem gengur þvert á faglega stjórnsýslu og góð vinnubrögð innan stjórnsýslunnar. Í rauninni getur hún verið, ef hún er tekin nógu langt, mjög hættuleg pólítískt. Þó að hér sé verið að ræða um formið og hver skyldan sé þá skulum við heldur ekki ganga þess dulin að þegar ráðherrar, sem sitja hér í umboði meiri hluta Alþingis, ganga fram með þessum hætti eru þeir að setja mjög hættulegt fordæmi.
