Samráðsleysi dómsmálaráðherra við ríkisstjórn varðandi rafvarnarvopn.

Frú forseti. Við erum hér í sérstakri umræðu að ræða samráðsleysi dómsmálaráðherra í ríkisstjórn varðandi það sem hefur verið kallað rafvarnarvopn og ábendingar frá umboðsmanni Alþingis varðandi þessi mál. Í ræðu minni ætla ég að mestu að reyna að halda mig við hið almenna, þ.e. hvenær eigi að ræða málin í ríkisstjórn, en það er samt ekki alveg hægt að sleppa því að koma inn á rafbyssurnar sjálfar í þessari umræðu. Ég hef auðvitað lýst því yfir að ég telji það ekki heillaþróun að lögreglan beiti slíkum vopnum og held að það eigi að fara aðrar leiðir til þess að auka öryggi lögreglunnar. Ég tek undir með bæði hæstv. forsætisráðherra og þeim hv. þingmönnum sem hafa talað um það hér í þessari umræðu að við hér á Alþingi eigum að fjalla sérstaklega um þann þátt, þ.e. rafvopn lögreglunnar, hvort sem það er hér í þingsal eða í nefndum.

Hins vegar er það svo hitt, sem snýr að því hvenær eigi að taka mál upp í ríkisstjórn. Þar er ég sammála hæstv. forsætisráðherra um að það hefði verið betra að þetta mál hefði verið rætt í ríkisstjórn og ekki eftir á, vegna þess að hér er um áherslubreytingu að ræða. Þó svo að það sé alveg rétt sem hefur komið fram í umræðunni, og stendur raunar í lögum, að kerfið okkar er þannig að hver ráðherra hefur ansi mikið svigrúm til þess að meta hvað eigi að bera undir ríkisstjórn, þá finnst mér engum blöðum um það að fletta að hér er um slíkt mál að ræða.

Einhvern veginn þarf alltaf að halda áfram með þá stöðu sem upp er komin hverju sinni og ég ætla að fagna því að hæstv. forsætisráðherra ætli að taka ábendingar umboðsmanns Alþingis til skoðunar. Mér finnst mikilvægt, líkt og gert hefur verið með ráðherranefndum, að samvinna og samræmi milli ráðuneyta sé almennt séð aukin, vegna þess að ég tel það einfaldlega vera okkur sem samfélagi til heilla að þannig sé þetta. Þannig á það auðvitað að vera, að hin ólíku ráðuneyti vinni saman, vegna þess að þannig nýtist stjórnsýslan best fyrir almenning.