Samráðsleysi dómsmálaráðherra við ríkisstjórn varðandi rafvarnarvopn.
Frú forseti. Ekki áfellisdómur, sagði hæstv. forsætisráðherra þegar Ríkisendurskoðun benti á stórkostlegt fúsk við sölu á tugmilljarða eignum ríkisins. Handarbakavinnubrögð sem ríkisendurskoðandi taldi jafnvel hafa skaðað hagsmuni ríkissjóðs, eins og það var orðað — ekki áfellisdómur. Og nú heyrum við þessi orð aftur, ekki áfellisdómur, frá hæstv. dómsmálaráðherra þegar hin eftirlitsstofnun Alþingis, umboðsmaður Alþingis, kemst að þeirri niðurstöðu í allt öðru máli að ráðherra hafi sniðgengið hið pólitíska samráð sem lög um stjórnarskrá gera ráð fyrir og að ráðherra hafi virt að vettugi kröfur um vandaða stjórnsýsluhætti.
Ég verð að segja, virðulegi forseti, að mér finnst ekki traustvekjandi að fylgjast með því hvernig hv. þingmenn Sjálfstæðisflokksins koma upp og gera lítið úr þessu máli, gera lítið úr aðfinnslum umboðsmanns. Þeim finnst þetta ofboðslega léttvægt, heyrist mér, og eru í raun hissa á því að þurfa yfir höfuð að vera að ræða þetta eitthvað í þessum sal; það er vísað til áranna 2009–2013 þegar Sjálfstæðismenn voru í stjórnarandstöðu og mér skilst að þeir hafi ekki séð ástæðu til að taka upp aðfinnslur umboðsmanns Alþingis, þeir verða bara að eiga það við sig ef þeir eru með önnur viðmið í þingeftirliti en við sem erum nú í stjórnarandstöðu.
En hvað um það. Þetta rafbyssumál snýst ekki bara um dómsmálaráðherra. Þetta snýst líka um stöðu hæstv. forsætisráðherra og það verkstjórnar- og samhæfingarhlutverk sem forsætisráðherra er falið með stjórnarskrá og lögum um Stjórnarráð Íslands því að þetta hlutverk glatar svolítið þýðingu sinni ef aðrir ráðherrar, ef samstarfsmenn forsætisráðherra í ríkisstjórn, virða ekki þetta hlutverk, virða til að mynda ekki óskir forsætisráðherra sjálfs um að tiltekin mál komi til umfjöllunar í ríkisstjórn eins og umboðsmaður rekur í bréfi sínu. Verkstjórnar- og samhæfingarhlutverk forsætisráðherra glatar svolítið vægi sínu ef aðrir ráðherrar sniðganga bara þennan lögbundna samráðsvettvang. Auðvitað hljóta fagráðherrar að þurfa að umgangast forsætisráðherra sem forsætisráðherra til þess að hlutirnir gangi upp og til þess að ríkisstjórnarsamstarf gangi upp, nema auðvitað ef flokkurinn í forsætisráðuneytinu er til í að láta bara hvað sem er yfir sig ganga í skjóli þess að ríkisstjórn er ekki fjölskipað stjórnvald. Þetta er nú svona lína sem hæstv. forsætisráðherra þarf að fara með nánast annan hvern dag núorðið. Það segir sig líka sjálft að eftirlitsstofnun eins og umboðsmaður Alþingis á allt undir því að stjórnvöld, framkvæmdarvaldshafar, taki mark á niðurstöðum hennar. Hæstv. forsætisráðherra segist vissulega ætla að bregðast við ábendingum umboðsmanns en við sitjum hins vegar uppi með dómsmálaráðherra sem hæðist eiginlega að afstöðu umboðsmanns. Mér finnst þetta á mörkunum hjá umboðsmanni, segir ráðherra. Alls enginn áfellisdómur yfir minni stjórnsýslu, segir hann. Ég held að svona viðmót gagnvart eftirlitsstofnunum Alþingis sé mjög skaðlegt og grafi undan trausti. Ég reikna með að hæstv. forsætisráðherra sé sammála mér um það og geti tekið undir það.
Ég held að fólkið í landinu eigi skilið betri stjórnsýslu, betri vinnubrögð og að borin sé einhver lágmarksvirðing fyrir hlutverki forsætisráðherra sem verkstjóra og (Forseti hringir.) samræmingaraðila ríkisstjórnar. (Forseti hringir.) Við verðum að gera þá kröfu til samráðherra forsætisráðherra.
