framboð á fjarnámi.

Virðulegi forseti. Ég þakka hæstv. ráðherra svörin og athugasemd hv. þingmanns. Það er auðvitað mjög margt mikilvægt að gerast í framboði á fjarnámi og ég fagna sérstaklega tæknináminu, sem er samstarf við HA og HR, því að það er ekki bara að auka aðgang að námi í landsbyggðunum heldur er það líka að auka aðgang að námi fyrir bæði starfsgreinar og hóp fólks sem hefur ekki haft aðgang að háskólanámi á sínu áhugasviði eða starfsgrein. Það sem mér finnst vanta svolítið í þessa umræðu og í svör ráðherrans, ef ég tek það, er þetta með námið sem er mastersnám og er oft forsenda starfsréttinda í þjónustu við börn, bæði í skólakerfinu, félagslegu kerfunum og heilbrigðiskerfinu — bara þjónustu við börn og fjölskyldur. Þarna eru inntökuskilyrði fyrsta einkunn í grunnnámi og oft er krafa um eitt misseri í starfsnámi, sem getur kannski farið fram hvar sem er á landinu, en skólarnir treysta þessu fólki ekki til að stunda fjarnám; fólki með fyrstu einkunn sem búið er að sýna fram á námsfærnina og jafnvel eftir fjölda ára í starfi. Þetta eru greinar eins og talmeinafræðin, annarsmálsfræðin, ljósmæðrafræðin og fleira. Þarna er verkefni sem ég held að þurfi að taka utan um, kannski svolítið svipað og er verið að gera með mönnun og menntun í heilbrigðiskerfinu í samstarfi þvert á ráðuneyti þar sem verið er að greina þörfina og fjölga jafnvel námsplássum. Í því sambandi velti ég fyrir mér hvort háskólarnir hafi heimildir til að forgangsraða fólki eftir öðru en einkunnum þar sem fjöldi námsplássa er takmarkaður. Hafa skólarnir t.d. heimildir til að bjóða upp á fjarnám sem er sérstaklega ætlað að tryggja þjónustu á tilteknum sviðum á tilteknum landsvæðum?