biðlistar eftir geðheilbrigðisþjónustu fyrir börn.

Forseti. Grein í Vísi í gær sem fjallar um geðheilbrigðisþjónustu og greiningar barna segir að biðlisti hafi tæplega tvöfaldast. Þar er sagt að það skipti máli að börnin fái þjónustu sem fyrst og ekki skipti máli hversu gömul þau séu, börnin geti ekki beðið og séu börn í mjög stuttan tíma. Það skiptir máli að það sé talað um snemmtæka íhlutun en væntanlega myndi það skipta máli að sinna í raun og veru snemmtækri íhlutun, það er ekki nóg að segja bara að við þurfum á henni að halda heldur verður eitthvað að gerast. En biðlistar lengjast og ráðherra talar og talar um hvað þurfi að gera, tækni og alls konar svoleiðis, en biðlistar lengjast samt. Hvað þarf til? Hvar er í alvörunni þröskuldurinn sem er fyrir okkur í því að allt þetta sem þurfi að gerast gerist í raun og veru á þann hátt að biðlistar haldi ekki áfram að lengjast? Þetta er ekki bara þannig að þetta sé einhvern veginn vandamál á heimsvísu. Þetta er líka vandamál á þann hátt að hjúkrunarfræðingar t.d. eru hér að fara annars staðar í vinnu og koma ekki í heilbrigðiskerfið af því að launin eru einfaldlega ekki ásættanleg miðað við ábyrgð. Allir sem maður talar við innan heilbrigðiskerfisins eru þar, allir. Þeir segja: Tvöfaldið laun hjúkrunarfræðinga og þetta er komið í lag á morgun. Því er þetta peningalegt vandamál, ekki bara tæknilegt og fræðilegt o.s.frv. Því spyr ég ráðherra: Hvar eru í alvörunni þröskuldarnir fyrir því að við getum farið að sinna heilbrigðisþjónustu á þann hátt að biðlistar hætti að lengjast?