Störf þingsins.

Virðulegi forseti. Í síðustu viku, þann 21. mars, var alþjóðlegi Downs-dagurinn. Í dag er staðan þannig að við erum allra þjóða öflugust í að skima og eyða frávikum þar sem líkur eru á að barn fæðist með Downs-heilkenni. Hér á landi fara 80% kvenna í fósturskimun vegna Downs og nú er svo komið að varla fæðast börn með Downs-heilkenni. Í lífinu öllu erum við alltaf að taka áhættu. Það er enginn fyrirsjáanleiki í foreldrahlutverkinu annar en sá að við eigum að styðja við börnin okkar. Downs er eina frávikið sem við sem samfélag höfum ákveðið að leita uppi og útrýma. Það er siðferðislega stór spurning hvort við eigum að útiloka aðra hópa fólks umfram aðra. Styrkur samfélagsins liggur í fjölbreytileika og allt fólk á að fá tækifæri og svigrúm til að lifa eins og það fæddist til. Það er engin þjóð sem gengur jafn langt og við hvað varðar skimun eftir Downs-heilkenninu. Er það raunverulegur ávinningur fyrir okkur sem samfélag að eyða ákveðnum hópi fólks í stað þess að styðja við fjölbreytileikann? Að fæðast með Downs er fötlun og þetta er svo sannarlega sá hópur sem hefur lent hvað verst í því að þessari fötlun höfnum við alfarið í stað þess að skapa hér samfélag fyrir okkur öll. Á síðustu árum og áratugum hefur okkur orðið mikið ágengt í réttindabaráttu ýmissa hópa. Við sem þjóð höfum viljað sýna hvert öðru umburðarlyndi og við höfum fagnað fjölbreytileikanum. Því skýtur það skökku við að á sama tíma skulum við kjósa að eyða nær öllum fóstrum sem bera líkindi til að fæðast öðruvísi en við hin.