Bráðabirgðaútgáfa.

153. löggjafarþing — 90. fundur,  29. mars 2023.

lögheimili og aðsetur.

895. mál
[16:57]
Horfa

innviðaráðherra (Sigurður Ingi Jóhannsson) (F) (andsvar):

Virðulegi forseti. Þótt ég grínist sjaldnast í ræðustól þá er gaman að fá þessa spurningu frá hv. þingmanni því að ég man að þegar ég flutti frumvarpið fyrst 2018, um þessa möguleika að dylja heimilisfang lögheimilis, þá fékk ég nákvæmlega sömu spurningu frá nátengdum aðila hv. þingmanns sem þá sat á þingi. Svar mitt er áfram nokkurn veginn það sama. Á Norðurlöndum, eins og hv. þingmaður minntist einmitt á, er þetta regla. Við höfum búið til mikið velferðarkerfi á Norðurlöndum og réttindi skapast auðvitað við ýmislegt sem gerir það að verkum að við búum í slíku ríki. Þau eru tengd lögheimili fólks og þess vegna ætti dulið lögheimili að teljast til undantekninga og grundvallast á brýnni þörf. Af því að hv. þingmaður nefndi Suður-Evrópulönd þá gátum við til að mynda í Covid, á Íslandi og Norðurlöndunum, beitt stuðningi með miklu skýrari hætti til hópa fólks þar sem við erum einfaldlega með betra skráningarkerfi heldur en t.d. á Ítalíu, af því að hv. þingmaður nefndi það, þar sem eina leiðin var eiginlega að kasta peningum úr þyrlu, eins og kallað er, þ.e. að dreifa þeim almennt til fólks.

Svo vil ég nefna, af því að hv. þingmaður sagði að Þjóðskrá gæti bara vottað hvar þú býrð, að grundvallarskilgreining á því að votta er að þú vottar eitthvað sem þú veist og getur skoðað. Ef Þjóðskrá hefur ekki lögheimilisskráningu fyrir hendi þá veit ég ekki hvað hún á að votta. Ef viðkomandi einstaklingur í samfélaginu kemur inn og segir: Ég bý hér, getið þið vottað það? þá hlýtur viðkomandi stofnun að þurfa að rannsaka það, því að grundvallaratriði í vottunum er að þú vottir einungis það sem þú sérð og veist.