Ferill 300. máls. Aðrar útgáfur af skjalinu: PDF - Word Perfect.

---

155. löggjafarþing 2024–2025.
Þingskjal 356  —  300. mál.
2. umræða.

Nefndarálit

um frumvarp til laga um breytingu á ýmsum lögum um skatta og gjöld o.fl. (nýsköpun, virðisaukaskattur o.fl.).

Frá meiri hluta efnahags- og viðskiptanefndar.

    Nefndin hefur fjallað um málið og fengið á sinn fund gesti frá fjármála- og efnahagsráðuneyti, CCP, Framvís – samtökum vísifjárfesta, Kerecis, SH Import, Dufland, Svens, Félagi atvinnurekenda, Samtökum verslunar og þjónustu, Bílgreinasambandinu, Samtökum iðnaðarins, Samtökum atvinnulífsins, Samtökum fyrirtækja í ferðaþjónustu, ÖBÍ – réttindasamtökum, Cruise Iceland, Skattinum og Alþýðusambandi Íslands.
    Nefndinni bárust 52 erindi um málið, þar á meðal þrjú minnisblöð frá fjármála- og efnahagsráðuneyti sem eru aðgengileg á síðu málsins á vef Alþingi.

Umfjöllun.
Starfsemi til almannaheilla og almannaheillaskrá, 1. gr. frumvarpsins.
    Í 1. gr. frumvarpsins eru lagðar til breytingar á 9. tölul. 4. gr. laga um tekjuskatt. Í a-lið eru lagðar til breytingar á 6. málsl. þess efnis að þrátt fyrir 1. málsl. sé lögaðila heimilt að stunda takmarkaða atvinnustarfsemi til fjáröflunar innan þeirra marka sem tilgreind eru í samþykktum hans og leiða má beint af tilgangi lögaðilans og atvinnustarfsemin hefur aðeins óverulega fjárhagslega þýðingu með tilliti til heildartekna hans eða er óverulegur hluti heildarstarfsemi. Í gildandi ákvæði er ekki vísað til „takmarkaðrar“ atvinnustarfsemi og þá er ekki skilyrði að annað tveggja þurfi að vera fyrir hendi, þ.e. að atvinnustarfsemin hafi aðeins óverulega fjárhagslega þýðingu með tilliti til heildartekna hans eða sé óverulegur hluti heildarstarfsemi. Í umsögnum frá bæði Deloitte og KPMG eru gerðar athugasemdir við þær breytingar sem lagðar eru til í frumvarpinu í tengslum við starfsemi til almannaheilla og þau skilyrði sem þarf að uppfylla fyrir skráningu í almannaheillaskrá Skattsins. Meiri hlutinn telur rétt að árétta það sem fram kemur í minnisblaði frá fjármála- og efnahagsráðuneyti 6. nóvember 2024 að framangreindar breytingar séu nauðsynlegar ef tekið er tillit til fenginnar reynslu eftir lögfestingu laga um breytingu á ýmsum lögum um skatta og gjöld, nr. 32/2021. Þar segir að samkvæmt gildandi lokamálslið 9. tölul. 4. gr. laga um tekjuskatt geti verið hætta á því að félagasamtök eða stofnanir telji sér heimilt að stunda umfangsmikinn atvinnurekstur. Þá takmörkun sem sett var með orðalaginu „innan þeirra marka sem tilgreind eru í samþykktum hans og leiða má beint af tilgangi lögaðilans“, og ætlað var að opna á takmarkaðan atvinnurekstur, verður að telja um margt óljósa í þessu samhengi. Hefur hún ekki fangað þá takmörkuðu heimild til atvinnurekstrar sem ætlað var. Að gefnu tilefni og að fenginni reynslu telur ráðuneytið að sú afmörkun sem fram kemur í a-lið leiði til aukins skýrleika ákvæðisins. Telur ráðuneytið að hún sé nauðsynleg til að draga megi úr hættu á því að félagasamtök eða stofnanir fái stundað umfangsmikinn atvinnurekstur í skjóli skráningar í almannaheillaskrá Skattsins.

Breyting á lögum um virðisaukaskatt, nr. 50/1988, 13. gr. frumvarpsins.
    Lagðar eru til breytingar um virðisaukaskatt á sölu á þjónustu leiðsögumanna til erlendra atvinnufyrirtækja auk þess sem fjölgað er aðilum sem gert er að skila virðisaukaskatti mánaðarlega. Í breytingunni felst að leiðsögumönnum ber að innheimta virðisaukaskatt þegar þeir selja erlendu atvinnufyrirtæki leiðsöguþjónustu sem nýtt er hér á landi.
    Meiri hlutinn fjallaði um áhrif breytinganna á samkeppnisstöðu íslenskra leiðsögumanna. Telur meiri hlutinn að með þeim breytingum sem lagðar eru til batni samkeppnisstaða íslenskra leiðsögumanna heldur. Þannig beri leiðsögumanni að innheimta virðisaukaskatt þegar hann selur erlendu atvinnufyrirtæki leiðsögn sem nýtt er hér á landi. Með því er tryggt að allir leiðsögumenn sem veita þjónustu hér á landi greiði sama skatt af þeirri þjónustu sem þeir veita.

Leiðrétting á skýringu við 19. gr. frumvarpsins.
    Í skýringum við 19. gr. frumvarpsins kemur fram að skip þurfi að festa landfestar í erlendri höfn í hverri ferð til að geta talist skip í millilandasiglingu, sbr. 6. tölul. 1. gr. tollalaga, nr. 88/2005. Í minnisblaði frá fjármála- og efnahagsráðuneyti 6. nóvember 2024 kemur fram leiðrétting sem meiri hlutinn vill árétta. Nóg er fyrir skip að taka höfn í öðru landi svo að það teljist skip í millilandasiglingum. Í því felst að skip leggst að höfn, annaðhvort ytri eða innri höfn, en þarf ekki nauðsynlega að festa landfestar þar.

Frekari skýring á a-lið 21. gr. frumvarpsins.
    Í umsögn Deloitte var bent á að ekki kæmi nægilega skýrt fram í frumvarpinu hvernig skýra bæri orðalagið „meðan skip dvelur í höfn hér á landi eða annars staðar á tollsvæði ríkisins, sbr. 2. gr. tollalaga nr. 88/2005“ í a-lið 21. gr. frumvarpsins. Meiri hlutinn vill því ítreka þá skýringu sem fram kemur í minnisblaði frá fjárlaga- og efnahagsráðuneyti 6. nóvember 2024 að hér sé átt við að skattskylda samkvæmt ákvæðinu nái eingöngu til þess tímabils þegar skip dvelur innan tollsvæðis íslenska ríkisins. Það eigi við þegar skip tekur höfn, innri eða ytri, sbr. nánari hafnarreglugerðir sem settar eru með stoð í 4. gr. hafnalaga, nr. 61/2003, og þegar skip er á siglingu innan tollsvæðisins.

Virðisaukaskattsívilnun fyrir rafmagns- eða vetnisbifhjól, létt bifhjól sem knúin eru rafmagni eða reiðhjól.
    Við umfjöllun nefndarinnar komu fram sjónarmið um áframhaldandi virðisaukaskattsívilnun vegna kaupa á rafhjólum. Slík ívilnun hefur verið til staðar undanfarin ár en rennur úr gildi um áramót. Meiri hlutinn beinir því til umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra að styrkja kaup einstaklinga á rafmagnshjólum í gegnum Orkusjóð. Ráðherra útfæri reglur um úthlutun styrkja til kaupa á slíkum samgöngutækjum fyrir 1. janúar 2025 og auglýsi með áberandi hætti. Gert verði ráð fyrir sama umfangi verkefnisins árið 2025 og 2024.

Breytingartillögur.
Áreiðanleikakannanir vegna alþjóðlegra skuldbindinga um upplýsingaskipti á sviði skattamála (4. og 7. gr.).
    Í 4. og 7. gr. frumvarpsins eru lagðar til breytingar til að styrkja gildandi lagagrundvöll um viðurlög lögaðila í þeim tilvikum þegar upplýsingagjöf fjármálastofnana vegna áreiðanleikakannana í skattamálum til skattyfirvalda er ábótavant. Með því er komið til móts við athugasemdir frá OECD. Í minnisblaði frá fjármála- og efnahagsráðuneyti 6. nóvember 2024 eru lagðar til breytingar í samræmi við umsögn Skattsins. Meiri hlutinn tekur undir þær tillögur og leggur til að við 4. gr. bætist stafliður. Honum er annars vegar ætlað að skýra betur upplýsingaskyldu þeirra rekstraraðila stafrænna vettvanga sem hafa með höndum leiguviðskipti og hins vegar mæla fyrir um að láta upplýsingaskylduna jafnframt ná til rekstraraðila stafrænna vettvanga sem tengjast vöru- og þjónustuviðskiptum. Þá leggur meiri hlutinn til í samræmi við minnisblaðið að sektarheimild ríkisskattstjóra, sem kveðið er á um í 7. gr. frumvarpsins, verði ekki færð í 108. gr. laga um tekjuskatt heldur 92. gr. laganna. Ástæða þess er sú að um sé að ræða stjórnvaldssekt sem ríkisskattstjóra er ætlað að leggja á en ekki eiginlega refsingu sem skattrannsóknarstjóra er skv. 109. gr. ætlað að leggja á. Þar af leiðandi bætist við 4. gr. frumvarpsins nýr stafliður þar sem mælt er fyrir um sektarheimild ríkisskattstjóra vegna brota á upplýsingaskyldu fjármálastofnana og stafrænna vettvanga sem og um málsmeðferð við álagningu sektar og kæruheimild.

Útgáfa og framleiðsla ökuskírteina (8. gr.).
    Nefndin hefur fengið upplýsingar frá fjármála- og efnahagsráðuneyti og Eftirlitsstofnun EFTA þar sem bent er á þjóðréttarlegar skuldbindingar Íslands samkvæmt tilskipun 2006/126/EB um ökuskírteini sem hefur verið tekin upp í EES-samninginn og innleidd hér á landi. Aðildarríkjum ber skv. 1. mgr. 1. gr. tilskipunarinnar að gefa út ökuskírteini af EES-gerð í samræmi við viðauka I við tilskipunina. Í viðauka I við tilskipunina er kveðið nánar á um gerð skírteinisins, meðal annars um efni þess. Þau ökuskírteini skulu njóta gagnkvæmrar viðurkenningar innan EES-svæðisins, sbr. 1. mgr. 2. gr. tilskipunarinnar. Að þessu gættu leggur meiri hlutinn til að b–d-liður 8. gr. falli brott þar sem gert er ráð fyrir því að óska þurfi sérstaklega eftir ökuskírteini af EES-gerð.

Breyting á lögum um gjald af áfengi og tóbaki (c-liður 37. gr.).
    Í XXIII. kafla frumvarpsins er lögð til gjaldtaka á nikótínvörur. Gert er ráð fyrir gjaldi sem tekur mið af heildarþyngd nikótínpúða og millilítrum af vökva í rafrettur. Nefndinni bárust umsagnir þar sem gagnrýnt var að umrædd gjaldtaka tæki mið af þyngd vöru og bent á að frekar ætti að taka mið af heildarstyrk nikótíns í vöru. Fyrirhuguð gjaldtaka kynni að hafa þær afleiðingar að framleiðendur og neytendur þessara vara myndu leitast við að skipta yfir í vörur sem innihalda hærra magn af nikótíni en það færi gegn lýðheilsumarkmiðum. Jafnframt var tekið fram að í Danmörku væri farin sú leið að þrepaskipta gjaldi á nikótín eftir nikótínstyrk. Þá kom fram í umsögn embættis landlæknis að gjaldtaka sem miðast við nikótínmagn í vöru kynni að virka sem hvati til að minnka styrkleika nikótíns í vörunum almennt.
    Meiri hlutinn hefur farið ítarlega yfir fyrirhugaða gjaldtöku samkvæmt frumvarpinu og telur að hún taki ekki mið af skaðleika varanna, en rafrettur teljast töluvert skaðlegri en nikótínpúðar. Meiri hlutinn leggur til breytingu þess efnis að gjaldtaka á nikótín taki mið af styrk í vöru frekar en þyngd og verði skipt í þrep eftir magni þess. Gjaldið á nikótínvöru miðast þar af leiðandi við nettóþyngd vörunnar og magn nikótíns í milligrömmum á hvert gramm samkvæmt þrepaskiptingu. Þá beinir meiri hlutinn því til stjórnvalda að framkvæma lýðheilsumat á áhrifum af gjaldtöku á nikótín og eftir atvikum endurskoða gjaldtökuna eða bregðast við með öðrum viðeigandi hætti ef niðurstöður gefa tilefni til þess.

Breyting á XIV. kafla frumvarpsins um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki (45. og 48. gr.).
    Í XIV. kafla frumvarpsins eru lagðar til breytingar á lögum um nýsköpunarfyrirtæki, nr. 152/2009. Í greinargerð með frumvarpinu kemur fram að breytingunum sé ætlað að koma til móts við ábendingar OECD í kjölfar úttektar stofnunarinnar. Í umsögnum sem nefndinni bárust voru gerðar athugasemdir við a-lið 48. gr. frumvarpsins þar sem kveðið er á um að frádráttarhlutfall lítilla og meðalstórra fyrirtækja lækki úr 35% í 34% og frádráttarhlutfall stórra fyrirtækja lækki úr 25% í 22,5%. Jafnframt er kveðið á um það að hámarksþak frádráttarbærs kostnaðar lækki úr 1.100.000.000 kr. í 1.000.000.000 kr. ef miðað er við bráðabirgðaákvæði I og II í lögum um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki, sem renna sitt skeið að óbreyttu næstu áramót. Meiri hlutinn hefur fjallað um framangreint og telur að svo stöddu ekki rétt að ráðast í umræddar lækkanir eins og kveðið er á um í frumvarpinu. Leggur því meiri hlutinn til breytingu þess efnis að endurgreiðsluhlutföll og þök á hámarkskostnaði haldist óbreytt í samræmi við fyrrnefnd bráðabirgðaákvæði.
    Þá er lagt til í c-lið 48. gr. frumvarpsins að skýrt komi fram að nýsköpunarfyrirtæki skv. 3. tölul. 3. gr. laganna taki til tengdra aðila sem og að skipting kostnaðar verði lögfest ef samanlagður kostnaður fer umfram hámark samkvæmt lögunum. Þar á meðal teljast fyrirtæki tengd þegar þau eru beint eða óbeint í meirihlutaeigu eða undir stjórnunarlegum yfirráðum einstaklinga sem tengdir eru sifjaréttarlegum böndum. Meiri hlutinn fjallaði um þennan lið ákvæðisins og telur ekki rétt að miðað sé við umrædd tengsl. Leggur meiri hlutinn því til breytingar þess efnis að umræddur liður falli brott.
    Í 45. gr. frumvarpsins er lögð til sú breyting að ekki verði heimilt að framlengja umsókn um sama verkefni sem fengið hefur staðfestingu skv. 1. mgr. oftar en tvisvar. Í skýringum við ákvæðið í greinargerð kemur fram að engin takmörk séu nú í lögum fyrir því hversu oft fyrirtæki geti sótt um staðfestingu á grundvelli sama verkefnis. Í umsögnum sem nefndinni bárust var fjallað um að nýsköpun gæti oft tekið langan tíma, sérstaklega í lyfjaþróun. Meiri hlutinn áréttar það sem fram kemur í minnisblaði frá fjármála- og efnahagsráðuneyti 6. nóvember 2024 þar sem segir að þrátt fyrir þessi tímamörk gætu fyrirtæki sótt um staðfestingu á nýju verkefni sem byggðist á fyrra verkefni sem enn gæti talist þróunarverkefni. Hér sé því ekki beint um efnisbreytingu að ræða heldur tryggt að Rannís sé upplýst um framgang verkefnis sem hefur fengið staðfesta umsókn framlengda í tvígang. Meiri hlutinn fellst á að mikilvægt sé að bæta upplýsingagjöf og eftirlit Rannís. Meiri hlutinn leggur þó til breytingu þess efnis að miðað sé við að fyrirtæki geti sótt um staðfestingu á sama verkefni þrisvar sinnum og bendir á að stuðst sé við sama viðmið í Noregi.
    Í 2. mgr. c-liðar 45. gr. frumvarpsins er lagt til að lögfest verði heimild handa Rannís til að afturkalla staðfestingu verkefnis. Í skýringum með ákvæðinu segir að ekki sé að finna í lögunum heimild um afturköllun á fenginni staðfestingu fyrirtækja. Heimild Rannís felst meðal annars í að meta hvort forsendur standist enn og teljist það breyttar forsendur ef framgangur verkefnis víkur talsvert frá upphaflegri áætlun. Í umsögnum sem nefndinni bárust komu fram athugasemdir við framangreint. Bent var á að í allri nýsköpun væri algengt og alvanalegt að forsendubreytingar yrðu á verkefnum. Að þessu gættu leggur meiri hlutinn til að afturköllun Rannís takmarkist við umsóknir sem byggjast á röngum eða villandi upplýsingum.

Ölfusárbrú (52. gr.).
    Í 52. gr. frumvarpsins er lagt til að nýtt bráðabirgðaákvæði bætist við lög um samvinnuverkefni um samgönguframkvæmdir, nr. 80/2020. Með ákvæðinu er tryggt að hægt verði að mæta mögulegum umframkostnaði standi veggjöld ekki undir framkvæmd við hringveg norðaustan Selfoss og við brúarsmíði yfir Ölfusá. Meiri hlutinn leggur til breytingar á greininni til samræmis við athugasemdir í minnisblaði sem barst frá fjármála- og efnahagsráðuneyti 6. nóvember 2024. Í 2. mgr. ákvæðisins er tekið fram að sé heimildin ekki nýtt innan sex mánaða frá gildistöku laganna falli hún úr gildi. Þar sem um bráðabirgðaákvæði er að ræða þykir rétt að gildistími þess miðist við nýtingu heimildarinnar í ákvæðinu sjálfu en ekki lögin í heild. Meiri hlutinn telur orðalag ákvæðisins varðandi gjaldtöku og heimild til ákvörðunar framlaga úr ríkissjóði í formi skuggagjalda ekki nægilega skýrt og leggur til breytingu sem ætlað er að skýra ákvæðið. Þá leggur meiri hlutinn til aðrar breytingar á ákvæðinu sem eru tæknilegs eðlis og er ekki ætlað að hafa efnisleg áhrif.

Frestun á afnámi tollfrelsis.
    Í 22. gr. laga nr. 102/2023, um breytingu á ýmsum lögum um skatta og gjöld o.fl., er kveðið á um breytingu á 6. gr. tollalaga, nr. 88/2005, þess efnis að skemmtiferðaskip, sem skráð eru erlendis en notuð í innanlandssiglingu hér við land í allt að fjóra mánuði á ári á hverju tólf mánaða tímabili, njóti ekki lengur tollfrelsis. Í breytingartillögu frá meiri hluta efnahags- og viðskiptanefndar sem lögð var fram við meðferð frumvarps þess sem varð að lögum nr. 102/2023 (þskj. 781, 468. mál á 154. löggjafarþingi) var gildistöku 22. gr. laganna frestað um eitt ár, eða fram til 1. janúar 2025 með þeim skýringum að meta þyrfti betur fjárhagslegar afleiðingar ákvæðisins.
    Nefndinni bárust umsagnir frá hagsmunaaðilum við meðferð frumvarpsins sem nú er til umfjöllunar þar sem hvatt var til þess að afnám tollfrelsis yrði frestað enn frekar til 1. janúar 2027. Í umsögnum kom jafnframt fram að framangreint fjárhagslegt mat hefði ekki farið fram og skipin hefðu jákvæð fjárhagsleg áhrif á smærri hafnir á landsbyggðinni. Nefndinni bárust jafnframt minnisblöð frá fjármála- og efnahagsráðuneyti 18. október og 6. nóvember 2024. Kom þar fram að umrætt fjárhagslegt mat hefði enga þýðingu enda væri það álit ráðuneytisins að miklar líkur væru á því að í tollfrelsi gæti falist ólögmæt ríkisaðstoð. Jafnframt sagði að samkvæmt lögum um virðisaukaskatt, nr. 50/1988, bæri að innheimta virðisaukaskatt af sölu á öllum vörum og þjónustu innan íslenskrar skattalögsögu. Starfsemi þessara skipa væri ekki sérstaklega undanþegin virðisaukaskatti og með skráningu á virðisaukaskattsskrá öðlist þeir rétt til að telja til innskatts virðisaukaskatt af aðföngum til starfseminnar.
    Meiri hlutinn telur að þarft sé að afnema tollfrelsi fyrir skemmtiferðaskip í innanlandssiglingu. Nú hafi það legið fyrir í ár að tollfrelsi væri að ljúka. Meiri hlutinn fjallaði um það samkeppnisforskot sem skipin hafa notið gagnvart öðrum rekstraraðilum í ferðaþjónustu og um skuldbindingar Íslands samkvæmt EES-samningnum, m.a. um jafna samkeppnisstöðu fyrirtækja. Í ljósi þess að sala á ferðum með þessum skipum fer oft fram með löngum fyrirvara telur meiri hlutinn rétt að gefa þeim frest til 1. janúar 2026 hvað tollfrelsi varðar. Aftur á móti áréttar meiri hlutinn og beinir því til yfirvalda og rekstraraðila þessara skipa að þeim beri að greiða virðisaukaskatt í samræmi við lög nr. 50/1988 og skrá sig á virðisaukaskattsskrá í samræmi við 6. tölul. 1. mgr. 3. gr. laganna.

Afnám persónuafsláttar eftirlauna- og lífeyrisþega sem búsettir eru erlendis.
    Með lögum nr. 102/2023, um breytingu á ýmsum lögum um skatta og gjöld o.fl., var lögð til breyting á 3. mgr. 2. tölul. 70. gr. laga um tekjuskatt, nr. 90/2003, þess efnis að fella brott persónuafslátt til eftirlaunaþega og lífeyrisþega sem búsettir eru erlendis. Í skýringum við ákvæðið í greinargerð með frumvarpinu kom fram að persónuafsláttur væri almennt eingöngu í boði fyrir þá menn sem teldust heimilisfastir (búsettir) hér á landi. Ekki væri fyrirséð að breytingin hefði mikil áhrif á núverandi réttarástand þar sem flestir tvísköttunarsamningar Íslands heimiluðu eingöngu búseturíkinu skattlagningarrétt á lífeyri. Þá geta þeir sem eru búsettir innan Evrópska efnahagssvæðisins og hafa meiri hluta tekna sinna frá Íslandi sótt um að vera skattlagðir líkt og þeir væru með heimilisfesti hér á landi, sbr. 70. gr. a laganna.
    Í nefndaráliti meiri hluta efnahags- og viðskiptanefndar við meðferð frumvarps þess sem varð að lögum nr. 101/2023 (þskj. 825, 468. mál á 154. löggjafarþingi) var lögð fram sú breytingartillaga að gildistöku ákvæðisins yrði frestað til 1. janúar 2025 varðandi afnám persónuafsláttar við útreikning tekjuskatts eftirlauna- og lífeyrisþega sem búsettir eru erlendis, þ.e. a-lið 11. gr. Meiri hlutinn taldi að kanna þyrfti áhrif ákvæðisins betur og afla frekari upplýsinga um þá sem kunna að verða fyrir áhrifum þegar ákvæðið tæki gildi.
    Í minnisblaði frá fjármála- og efnahagsráðuneyti 6. nóvember 2024 kom fram frekari greining á áhrifum þess að fella niður persónuafslátt eftirlauna- og lífeyrisþega sem búsettir eru erlendis. Í minnisblaðinu segir meðal annars að upprunaleg breytingartillaga hafi snúið að því að fella brott hina almennu heimild til persónuafsláttar sem ekki tók tillit til heildartekna. Með því væri verið að færa lagaumgjörð til samræmis við það sem gildir í öðrum löndum en persónuívilnanir eru almennt ekki í boði fyrir erlenda aðila nema 75% eða meira af heildartekjum komi frá því ríki. Í niðurlagi minnisblaðsins kemur jafnframt fram að innan ráðuneytisins hafi verið til skoðunar hvort hægt væri að draga úr eða eyða þeim tímabundnu áhrifum sem breytingin kann að hafa. Enn fremur hefði sá möguleiki verið skoðaður að útvíkka gildissvið 75% reglunnar í 70. gr. þannig að hún tæki einnig til þeirra lífeyrisþega sem búsettir væru utan EES, í Sviss eða í Færeyjum en þeirri vinnu væri ekki lokið.
    Í ljósi framangreinds og þeirra ábendinga sem bárust nefndinni um málið, til að mynda frá ÖBÍ – réttindasamtökum og Landssambandi eldri borgara, sem benda á að breytingin og framkvæmd hennar kunni að verða fjárhagslegt áfall fyrir örorkulífeyrisþega og að heimild til að sækja um undanþágu skv. 70. gr. a standi ekki öllum til boða, sem er enn til skoðunar hjá ráðuneytinu, leggur meiri hlutinn til að ákvæðið falli brott að svo stöddu.

Tæknilegar breytingar.
    Í samráði við fjármála- og efnahagsráðuneyti leggur meiri hlutinn til tæknilegar breytingartillögur sem ekki er ætlað að hafa áhrif á efni frumvarpsins.

Tillaga um afgreiðslu.
    Meiri hlutinn leggur til að frumvarpið verði samþykkt með framangreindum breytingum sem gerð er tillaga um í sérstöku þingskjali.

Alþingi, 13. nóvember 2024.

Diljá Mist Einarsdóttir, form.	Sigþrúður Ármann, frsm.		Ágúst Bjarni Garðarsson.
Guðbrandur Einarsson.		Jóhann Friðrik Friðriksson.