Jón Sæmundur Sigurjónsson:
    Virðulegi forseti. Undarlegt þótti mér að heyra af munni hv. 5. þm. Reykv. Alberts Guðmundssonar að nú skyldum við beygja okkur. Hvað svo sem um þennan hv. þm. má segja þá stendur það þó upp úr í stjórnmálasögu Íslendinga hin síðustu missiri að einmitt þessi stjórnmálamaður hefur getið sér orð fyrir það að láta ekki beygja sig þótt á móti blási. Þess vegna þótti mér verulega undarlegt að þetta skuli einmitt koma úr þessari átt. Þaðan átti ég síst von á undanslætti.
    Mér þykir miður að hv. þm. hafði ekki tækifæri til að hlusta á alla mína ræðu og kom einmitt inn þegar ég var að tala um 19 þúsund undirskriftir sem komu á blað hjá grænfriðungum sl. laugardag í átaki þeirra sem fram fór í 59 borgurum, þar á meðal milljónaborgum. Við vitum að grænfriðungar njóta verulegra vinsælda í Þýskalandi. Í skoðanakönnunum hafa þeir m.a. annaðhvort lent í þriðja sæti eða jafnvel í efsta sæti meðal þeirra stofnana sem njóta hvað mestrar samúðar hjá Þjóðverjum. Ég segi því að hjá þessari milljónaþjóð, sem telur yfir 60 milljónir manna, hafi átakið ekki skilað árangri þegar ekki koma fleiri en 19 þúsund undirskriftir á lista hjá grænfriðungum. Það er sagt að í þessum 59 borgum hafi 3000 manns starfað að þessu átaki. Þeir hafa væntanlega allir skrifað undir líka sem þýðir að í hverri borg eru minna en 300 undirskriftir sem safnast hafa.
    Hvað svo sem varðar skipulag franskra kosninga fullyrði ég að í Þýskalandi er þetta lítið. Þetta hefur líka fengið litla fjölmiðlaathygli. Daginn áður en þetta átak átti sér stað settu grænfriðungar upp varðmenn með kyndla og dreifibréf fyrir utan skrifstofu ræðismanns okkar í Hamborg. Einhvers staðar hafði þetta vakið athygli. Það kom reyndar eitt lið sjónvarpsmanna á staðinn til þess að taka mynd af þessum atburði og það voru sjónvarpsmenn sem voru leigðir af íslenska sjónvarpinu. Það hafði ekki nokkur annar áhuga á þessum atburði. Eftir átakið stóra á laugardaginn kom ekki ein einasta frétt um það í stóru þýsku sjónvarpsstöðvunum að kvöldi þess dags. Og vinir mínir í Þýskalandi sem ég hef hringt í í þessari viku, og ég á fjölmarga vini þar, segja að þeir hafa ekki orðið varir við að þetta hafi borið neinn árangur. Ég fullyrti í ræðu minni hér áðan að einmitt það að grænfriðungar skuli hafa stillt sér upp fyrir framan verslanir og meinað fólki inngöngu sýni að þeir hafi sjálfir megnustu vantrú á því að þessar aðgerðir þeirra á laugardaginn hafi borið nokkurn árangur. Það sýnir að þýskir neytendur fá ekki að velja sjálfir, þeir treysti ekki þýskum neytendum til þess, þeir vilji beita valdi.
    Hv. 3. þm. Vesturl. Eiður Guðnason sagði hér áðan réttilega að við ættum ekki í stríði við almenning. Það er alveg hárrétt, enda segja fisksölumenn okkar í Þýskalandi að salan á fiskafurðum okkar hafi aldrei verið meiri en einmitt þetta ár. Það sýnir afstöðu þýskra neytenda. Afstaða þýskra grænfriðunga sýnir hins vegar að þeir treysta ekki þýskum neytendum til

að fara út í sjálfstætt val.
    Hv. 10. þm. Reykn. Kristín Halldórsdóttir kom inn á það hér áðan að auðvitað stefndu okkar vísindaveiðar að því að komast að ástandi hvalastofnanna með það í huga að við tækjum upp veiðar í atvinnuskyni seinna meir, og auðvitað má það til sanns vegar færa. Ef hvalastofnarnir verða nýtanlegir höfum við það einmitt í hyggju. Talningar á hvalastofnunum sem áttu sér stað sl. sumar benda til að fleiri þúsund dýr, tugþúsundir dýra séu syndandi umhverfis Ísland. Sjómenn segja okkur að Faxaflói sé fullur af hrefnu. Rækjusjómenn fyrir Norðurlandi segja okkur að þeir séu sífellt að rekast á hrefnu. Loðnusjómenn fyrir Norðurlandi segja okkur að þeir geti varlað kastað svo á loðnu að ekki séu þar hnúfubakar, sem eru þó í fullri vernd og við hugsum okkur alls ekki að veiða jafnvel þótt af talningunni í fyrra hafi mátt ráða að þeir séu á milli 2 og 5 þúsundir, sem séu stöðugt að trufla þeirra veiðar. Við getum þannig gengið út frá því að hvalastofnarnir séu ekki í hættu.
    Þingmaðurinn sagði einnig: ,,Allur þessi áróður hefur borið með sér að okkur sé ekki treyst.`` Þessu halda grænfriðungar á lofti, að okkur sé ekki treyst. Þeir segja hins vegar um leið að þeir hæli okkur --- og það kom fram í viðræðum mínum við talsmann grænfriðunga í Þýskalandi nú á dögunum --- fyrir fiskveiðistefnu okkar. Þeir segja: Þið Íslendingar vitið hvernig á að umgangast fiskstofnana. Þið eruð til fyrirmyndar í því hvernig á að koma fram. Þið takmarkið ykkar veiðar. Þið gangið ekki það nálægt stofnunum að þeir séu í hættu. Ákvarðanir okkar varðandi umgengni við fiskstofnana byggjast einmitt á rannsóknum líffræðinga, fiskifræðinga sem segja okkur hversu mikið við skulum veiða í hvert skipti og við förum um það bil eftir þeirra ráðum. Nákvæmlega það sama á sér stað varðandi hvalveiðirannsóknirnar. Það eru líffræðingar sem stjórna rannsóknunum. Það verða líffræðingar sem segja til um það hvers megnugir stofnarnir verða, hversu nýtanlegir þeir verða. Þess vegna er það undarlegt þegar grænfriðungar hæla okkur fyrir fiskveiðistefnu okkar að þeir skuli ekki treysta okkur þegar nákvæmlega sömu vísindamennirnir gefa ráð í því skyni.
    Virðulegi forseti. Ég hefði viljað koma miklu meira til skila í ræðu minni, en ég get látið þessum orðum lokið.