Þorsteinn Pálsson:
    Herra forseti. Ég get tekið undir það með hv. 17. þm. Reykv. að það er ástæða til að veita atbeina sinn að því að þær hugmyndir sem nú liggja fyrir um húsbréf geti orðið að veruleika. Það sem ég tók hins vegar fram í minni ræðu var að í ræðu hæstv. félmrh. kom því miður ekkert fram um að um heildarendurskoðun á húsnæðislöggjöfinni, m.a. á þessum grundvelli, væri að nást eitthvert samkomulag. Þess vegna bendir flest til þess að málin verði áfram í óefni, því miður.
    Hæstv. ráðherra svaraði ekki fyrirspurnum um það á hvaða forsendum áætlanir um ráðstöfunarfé húsnæðissjóðanna væru reistar, við hvaða vaxtastig væri miðað og út frá hvaða vísitöluútreikningum lánssamningar yrðu miðaðir á næsta ári og óska ég eftir að hæstv. ráðherra svari því. Auðvitað er fjármagn úr ríkissjóði takmarkað í húsnæðissjóðina miðað við þá sjálfvirkni sem þar ríkir, en því fremur hlýtur það að vera umhugsunarefni fyrir hæstv. ráðherra, ef hann hefur einhvern tíma meint eitthvað með umhyggju sinni fyrir húsbyggjendum, á sama tíma sem ljóst er að það er af skornum skammti að stórauka á skattheimtu á húsbyggjendur, ekki bara með því að hækka byggingarkostnaðinn og aðföng í byggingarnar og á heimilin heldur með því að draga af sjálfsaflafé húsbyggjendanna í stórauknum tekjusköttum og loks með því að leggja skatta á Húsnæðisstofnunina sjálfa. Það hlýtur að vera umhugsunarefni fyrir hæstv. ráðherra og svolítið til marks um hina eiginlegu stefnu sem hæstv. ráðherra fylgir um þessar mundir.