Viðskiptaráðherra (Jón Sigurðsson):
    Virðulegi forseti. Ég vil svara stuttlega spurningu hv. 8. þm. Reykv. Í þessu efni eins og svo mörgum öðrum verða menn að treysta þeim mönnum sem valdir hafa verið í bankaráðin til þess að víkja sjálfviljugir sæti þegar augljóslega eru á borðum þeirra mál sem varða þá sjálfa eða fyrirtæki sem þeim eru tengd. Þetta er nú það fyrsta og það augljósasta sem segja þarf. Ef um þetta verður ágreiningur sýnist mér ljóst að honum yrði skotið til bankaeftirlitsins sem er úrskurðaraðili í þessu máli. Um viðurlög við brotum á þessu fer eftir almennum lagareglum, viðskiptabankalaganna og annarra laga. Ég ætla ekki að hafa um það önnur orð og segi það eitt að ég tel þetta mjög þarft ákvæði og reyndar bráðnauðsynlegt eftir að búið væri að samþykkja tillöguna sem er í 2. mgr. 2. gr.þessa frv., þ.e. að bankaráðið setji sjálft reglur um hámarkslán til einstakra lántakenda og fjalli um slíka lista reglulega á sínum fundum sem ekki er alveg ljóst að hafi verið gert í öllum bönkunum, en í mörgum þeirra. Um leið og þetta væri orðið að skyldu bankaráðsins tel ég alveg nauðsynlegt að setja ákvæði til varnar hagsmunaárekstri eins og gerð er tillaga um í 3. gr. Orðalag þessarar greinar og öll stjórnarfarsskipan í þessum lögum er mjög hliðstæð því sem gerist á Norðurlöndunum og reyndar í fleiri nágrannalöndum.