Viðskiptaráðherra (Jón Sigurðsson):
    Virðulegi forseti. Ég ætla ekki að lengja þessa umræðu en vildi aðeins víkja nokkrum orðum að þeim brtt. sem fram hafa komið frá hv. fjh.- og viðskn. Ég get á vissan hátt tekið undir það að frv. hefði mátt vera betur úr garði gert þegar það var lagt fram í þinginu. Þó tel ég að þingmenn hafi hér gert allt of mikið úr því. Reyndar hefur umræðan að langmestu leyti snúist um það að í frv. varð sú umbrotsvilla að það sem prenta skyldi sem síðasta málslið 1. mgr. 17. gr. laganna í 6. gr. frv. var prentað sem sérstök málsgrein. Þetta hefur nú verið rækilega leiðrétt og auðvitað á rétt að vera rétt.
    Að öðru leyti tel ég að brtt. sem meiri hl. fjh.- og viðskn. gerir um uppsetningu og framsetningu í frv. séu fyrst og fremst álitamál um það hvernig heppilegast sé að skipta köflum þegar nýjum kafla er aukið inn í lög sem í gildi eru og þar með að breyta greinaröð. Ég get vel fellt mig við tillögur meiri hl. fjh.- og viðskn. hvað þetta varðar og tel það þakkarvert að hafa fengið þær betrumbætur á frv.
    Að öðru leyti vildi ég segja það um brtt. meiri hl. að ég tel breytinguna á 1. mgr. 17. gr. laganna, eins og gerð er tillaga um í 1. tölul. brtt. þar sem orðunum ,,á óréttmætan hátt`` er vikið úr málsgreininni eins og hún var upphaflega, í raun og veru ekki breyta efni máls. Eins og hv. 10. þm. Reykn. tel ég að það liggi í augum uppi að þegar aðstöðumunur eða vandræði annars manns verða tilefni til þess að á honum er níðst sé það í sjálfu sér óréttmæt hegðan. Með þeim skilningi er ekki ástæða til að gera athugasemd við þá breytingu.
    Ég kem þá að þeirri brtt. sem varðar IV. kaflann í lögunum, hinn nýja, um vaxtakjör opinberra fjárfestingarlánasjóða. Ég tel það ótvírætt til bóta að skjóta inn orðinu ,,atvinnuveganna``. Ég vildi eingöngu benda á að þessi kafli var, eins og kom fram í máli hv. 1. þm. Vestf., settur hér inn í vaxtalagafrv. vegna þess að niður féllu ákvæði laga nr. 13 frá árinu 1975 þar sem fjallað var um vaxtaákvarðanir fjárfestingarlánasjóða og þá með yfirskriftinni ,,opinberra fjárfestingarlánasjóða``. Menn vildu ekki breyta gildissviði þeirra laga vísvitandi enda engin ætlun önnur en sú að láta það gilda sem fyrr hefði gilt þar til ný lög yrðu sett um fjárfestingarlánasjóðina.
    Ég vildi líka benda á að þau ákvæði sem hér eru almennt í lög leidd, ef frv. verður samþykkt, eru mjög lík þeim sem nú gilda samkvæmt sérlögum um suma sjóðina. Sérstaklega vildi ég nefna Iðnlánasjóð. Þar eru ákvæði sem eru afar lík þeim sem hér er gerð tillaga um. Til þess að það sé nú víst að sömu reglur gildi um alla sjóðina tel ég heppilegt að það sé almennur rammi fyrir þetta. Ég get ekki verið sammála þeim skilningi sem hv. 10. þm. Reykn. lagði í 10. gr. frv., að þarna væri ráðherranum fengið allt vald í málinu. Það er ekki rétt athugað. Honum er fengið það vald að setja um þetta almennar reglur. Hins vegar gengur það skýrt fram að það er einmitt ákvörðun stjórnar hvers sjóðs hvaða vaxtakjör hann

setur innan ramma þessara reglna og hann á að leita eftir staðfestingu Seðlabankans. Þetta er að sjálfsögðu kjarni málsins, og ég vildi líka benda á það að upphaflega voru nú reyndar lögin nr. 13/1975 sett til þess að tryggja að fé sjóðanna rýrnaði ekki því þá voru brögð að því að sjóðirnir lánuðu út á kjörum sem ekki dugðu til þess að endurgreiða lánin sem þeir voru að taka. Nú er hins vegar mikilvægt að tryggja þetta í báðar áttir og vegna athugasemda hv. 1. þm. Vestf. um endurlánajöfnuð tel ég að í 9. gr. frv. sé það alveg tryggt með þeim orðum sem þarna eru: ,,Jafnframt skulu þeir gæta þess að gengistryggðar, verðtryggðar og óverðtryggðar eignir og skuldbindingar standist í meginatriðum á.`` Það er endurlánajafnaðarkrafan sem þarna er sett upp.
    Ég get, úr því að ég nefni 9. gr., tekið undir brtt. meiri hl. fjh.- og viðskn. við þá grein að bæta þar við orðunum ,,og að teknu tilliti til annarra tekna sjóðanna``.
    Með þessum orðum, hæstv. forseti, vildi ég óska þess að frv. fengi hér skjóta afgreiðslu.