Guðrún Agnarsdóttir:
    Hæstv. forseti. Ég vil taka undir þetta ágæta mál sem hér er flutt. Það er furðulegt að það skuli í raun þurfa að vekja athygli á slíku máli á Alþingi Íslendinga. Að það skuli ekki fyrir löngu hafa verið komið á máltíðum á vinnustað barnanna í landinu, eins og tíðkast á öðrum vinnustöðum. Eða þá almennilegri aðstöðu og skipulagðri til þess að neyta nestis að heiman. Þessa njóta flestir fullorðnir. Og það er brýn nauðsyn, eins og hv. frsm. gat um hér áðan, og margar ástæður til þess að slíku fyrirkomulagi ætti að koma á.
    Þessum málum hefur verið hreyft hér áður á þingi og ég vil vísa á frv. til laga um breytingu á lögum um grunnskóla sem þingkonur Kvennalistans í efri deild hafa flutt í tvígang. Þar er sérstaklega lagt til að gerðar verði breytingar á skólamannvirkjum þannig að tekið sé tillit til þess að nemendur geti neytt matar í skóla. Einnig að þeim skólabyggingum sem hafa þegar verið reistar verði breytt á þann veg að börnin geti matast. Jafnframt er þar lagt til að skólabryti verði ráðinn t.d. að mötuneytum heimavistarskóla og við aðra grunnskóla sem kynnu að starfrækja slík mötuneyti ef þess væri óskað.
    Mjög fáar neyslukannanir hafa verið gerðar til þess að kanna neysluvenjur barna. Og þær eru í raun gamlar, ef svo má segja, það hefur ekki verið varið fé til að kanna neysluvenjur hér almennt svo heitið geti. Þó má ráða af þeim könnunum sem gerðar hafa verið að þar megi talsvert bæta úr til þess að tryggja það að börnin borði hollan og næringarríkan mat. Og hv. frsm. tók einmitt fram ýmis veigamikil atriði í þessu sambandi.
    Ég ætlaði ekki að flytja hér langt mál. Hv. frsm. hefur þegar getið mjög mikilvægra röksemda. Hann minntist m.a. á tannskemmdirnar. Það eru nokkur ár síðan ég lagði fram fsp. hér á þingi um fé Tannverndarsjóðs, eftir að hafa kynnt mér það sem hann minntist á og rétt er, að tannskemmdir í börnum hér á landi eru mun tíðari en hjá börnum nágrannaþjóðanna. Og einnig að hér er viðgerðarkostnaður í sambandi við tannlækningar barna miklu hærri en hjá nágrannaþjóðunum. Það stafar ekki síst af lélegri tannhirðu og gífurlega miklu sætindaáti sem er meira meðal barna og meðal almennings hér á landi en víðast annars staðar.
    Fé Tannverndarsjóðs er fé sem safnað hefur verið með hlutfallstölu af viðgerðarkostnaði tannlækna. Það hafði aldrei verið nýtt neitt sérstaklega til tannverndar eins og því var ætlað. Eftir að þessar fsp. höfðu verið bornar fram í það minnsta í tvígang var málið athugað og fénu var varið sérstaklega til tannverndar. Tel ég það vera til talsvert mikilla bóta, auk þess sem margir hafa dregið athygli að því á síðustu árum að okkur er mjög brýnt að snúa okkur frekar að tannvernd heldur en að leggja þá áherslu á viðgerðarþjónustu sem við höfum gert. Það er bæði dýrara og auðvitað miklu, miklu óhagkvæmara fyrir einstaklingana.
    Ég vil því veita þessu máli allan stuðning. Því

fleiri hv. þm. sem vekja athygli á þessu máli með tillöguflutningi og sýna því fylgi þeim mun betra. Ég vona að þessi till. fái verðuga umfjöllun í nefndinni og sem flestir hv. þm. muni styðja efnisatriði hennar. Þá kynni að vera komið að því að úrbætur verði í augsýn í þessum málum því að þeirra hefur lengi verið þörf.