Fyrirspyrjandi (Guðrún Agnarsdóttir):
Hæstv. forseti. Ég get tekið undir með hæstv. ráðherra og ég þakka reyndar svör hans að það er náttúrlega til háborinnar skammar að ekki skuli hafa verið meira gert. Þótt málinu hafi ekki verið hreyft hér á þingi með opinberum hætti, þá hefur svo sannarlega verið ýtt á eftir því inni í kerfinu, bæði innan ráðuneyta og í viðtölum við einstaka ráðherra og embættismenn ráðuneyta. Og miðað við það hvað þessi vandi hefur í raun verið mikill innan heilbrigðisgeirans þá er óskiljanlegt að ekki hafi verið brugðist við þessum tillögum til úrbóta, jafnvel þó að ég viti vel að málið var kannski fyrst og femst á ábyrgð dómsmrh. Ég hef reyndar lagt fram fsp. til hæstv. forsrh. um það hver beri ábyrgð á stefnumörkun í þessum málum og síðan á aðgerðum til framkvæmda og þá sérstaklega til að leita þeirra úrbóta sem margar hverjar liggja í tillögugerð nefndarinnar.
Það hefur verið vandi í mörg ár að tryggja brotaþolum í kynferðisbrotamálum viðunandi læknisskoðun og meðferð. Þetta hefur verið á hrakhólum í heilbrigðiskerfinu. Ég komst að því þegar það féll í minn hlut í nefndinni að kanna hvernig aðstæður væru í heilbrigðiskerfinu til þess að liðsinna brotaþolum í kynferðisbrotamálum. Ég hlýt þó að fagna því ef nú hefur verið tekið upp frumkvæði innan ríkisstjórnarinnar til að sinna þessum málum því að það má segja að vegna vanrækslu standa þau býsna illa. Og ég held að það væri mjög gagnlegt fyrir hæstv. ráðherra að kynna sér feril þessara mála og stöðu, t.d. hjá Kvennaathvarfinu og hjá rannsóknarlögreglunni og hjá þeim aðilum í heilbrigðiskerfinu sem hafa sinnt læknisskoðunum og meðferð. Það mundi færa þeim heim sanninn um það að þessum úrbótum þarf verulega að hraða.
Hvað varðar kostnað í sambandi við tillögur nefndarinnar, þá er hann ekkert mjög verulegur. Það var t.d. gerð kostnaðaráætlun vegna neyðarmóttökunnar í skýrslu nefndarinnar. Hún var að vísu lausleg, en það var áætlað að stofnkostnaður
vegna neyðarmóttöku mundi vera um 1 1 / 2 millj. og rekstrarkostnaður, fyrst og fremst laun, mundu verða rúmar 3 millj. á ári því að miðað er við að nýta þá aðstöðu sem fyrir er í heilbrigðiskerfinu. Það er mjög lítil viðbót menntaðs fólks sem þarf til þess að sinna þessum störfum. Það er fyrst og fremst spurning um skipulagningu og samræmingu starfa þeirra sem þegar eru fyrir í kerfinu og þá menntun þeirra til þess að taka á þessum málum. Ég vona innilega að menn taki sig nú saman og reyni að hrinda í framkvæmd einhverjum þessara góðu tillagna því að þær eru svo sannarlega þess verðar að þeim sé sinnt.
