Aðrar útgáfur af skjalinu: PDF - Word Perfect. Ferill 328. máls.
133. löggjafarþing 2006–2007.
Þskj. 486 — 328. mál.
fjármálaráðherra við fyrirspurn Björns Inga Hrafnssonar um styrki til íþróttaiðkunar og heilsuræktar.
1. Telur ráðherra koma til greina að styrkir starfsmanna fyrirtækja og stofnana til íþróttaiðkunar og heilsu- og líkamsræktar verði ekki skilgreindir sem hlunnindi og því ekki skattskyldir?
Til skattskyldra tekna telst allt endurgjald fyrir starf hvort sem það er greitt með peningum eða sem hlunnindi, gæði eða fríðindi sem launamaður fær úr hendi launagreiðanda, sbr. 1. tölul. A-liðar 7. gr. laga um tekjuskatt, nr. 90/2003. Sem dæmi um skattskyld hlunnindi má nefna fæði, fatnað eða afnot af bifreið sem launagreiðandi lætur starfsmanni í té endurgjaldslaust. Hefur verið litið svo á að styrkir til líkamsræktar séu hluti launa og teljast þeir því til skattskyldra tekna í skilningi 1. tölul. A-liðar 7. gr. laga um tekjuskatt. Breyting á þeirri framkvæmd væri frávik frá meginreglum tekjuskattslaga.
2. Telur ráðherra koma til greina að slíkir heilsuræktarstyrkir af hálfu fyrirtækja og stofnana verði að fullu frádráttarbærir frá skatti?
Ástundun líkamsræktar telst almennt til persónulegra útgjalda þeirra sem hana stunda. Um frádrátt frá slíkum tekjum fer eftir 2. mgr. 30. gr. laga um tekjuskatt. Samkvæmt því ákvæði skulu ákvæði 1. mgr. 1. tölul. 31. gr. laganna, sem efni sínu samkvæmt eiga einungis við um frádrátt frá tekjum af atvinnurekstri, samt sem áður gilda um beinan kostnað við öflun annarra tekna en tekna samkvæmt 1. tölul. A-liðar 7. gr. laganna eftir því sem við á, þó ekki ákvæðin um vexti af skuldum, afföll, gengistöp og fyrningu eigna. Kemur fram að kostnaður þessi leyfist eingöngu til frádráttar sams konar tekjum og hann gekk til öflunar á, og má frádráttur hvers árs ekki nema hærri fjárhæð en sem nemur þeim tekjum sem hann leyfist til frádráttar á. Það leiðir af tilvísun 2. mgr. 30. gr. laga um tekjuskatt til 1. mgr. 1. tölul. 31. gr. laganna að við skilgreiningu á beinum kostnaði ber að fara eftir almennum reglum um rekstrarkostnað, eftir því sem við á, með þeim takmörkunum sem ákvæðið sjálft mælir fyrir um. Persónuleg útgjöld teljast þannig ekki til frádráttar sem rekstrarkostnaður. Með tilliti til þessarar meginreglu og innbyrðis samræmis í skattlagningarreglum eru ekki uppi áform um að heilsuræktarstyrkir verði að fullu frádráttarbærir frá skatti.
3. Eru niðurgreiðslur sveitarfélaga til íþróttaiðkunar barna og unglinga skattskyldar, að mati fjármálaráðuneytisins?
Greiðslur sveitarfélaga til íþróttafélaga vegna niðurgreiðslna á íþróttaiðkun barna og unglinga eru ekki skattskyldar hjá foreldrunum. Tilgangurinn með greiðslum sem þessum er að gera öllum börnum og unglingum kleift að stunda íþróttir. Með tilliti til jafnræðis hafa niðurgreiðslur sveitarfélaga til íþróttaiðkunar barna og unglinga, sem framkvæmdar eru á þann hátt að foreldrar fá endurgreiddan hluta af útlögðum kostnaði vegna íþróttaiðkunar barna sinna, ekki verið taldar til skattskyldra tekna.
133. löggjafarþing 2006–2007.
Þskj. 486 — 328. mál.
Svar
fjármálaráðherra við fyrirspurn Björns Inga Hrafnssonar um styrki til íþróttaiðkunar og heilsuræktar.
1. Telur ráðherra koma til greina að styrkir starfsmanna fyrirtækja og stofnana til íþróttaiðkunar og heilsu- og líkamsræktar verði ekki skilgreindir sem hlunnindi og því ekki skattskyldir?
Til skattskyldra tekna telst allt endurgjald fyrir starf hvort sem það er greitt með peningum eða sem hlunnindi, gæði eða fríðindi sem launamaður fær úr hendi launagreiðanda, sbr. 1. tölul. A-liðar 7. gr. laga um tekjuskatt, nr. 90/2003. Sem dæmi um skattskyld hlunnindi má nefna fæði, fatnað eða afnot af bifreið sem launagreiðandi lætur starfsmanni í té endurgjaldslaust. Hefur verið litið svo á að styrkir til líkamsræktar séu hluti launa og teljast þeir því til skattskyldra tekna í skilningi 1. tölul. A-liðar 7. gr. laga um tekjuskatt. Breyting á þeirri framkvæmd væri frávik frá meginreglum tekjuskattslaga.
2. Telur ráðherra koma til greina að slíkir heilsuræktarstyrkir af hálfu fyrirtækja og stofnana verði að fullu frádráttarbærir frá skatti?
Ástundun líkamsræktar telst almennt til persónulegra útgjalda þeirra sem hana stunda. Um frádrátt frá slíkum tekjum fer eftir 2. mgr. 30. gr. laga um tekjuskatt. Samkvæmt því ákvæði skulu ákvæði 1. mgr. 1. tölul. 31. gr. laganna, sem efni sínu samkvæmt eiga einungis við um frádrátt frá tekjum af atvinnurekstri, samt sem áður gilda um beinan kostnað við öflun annarra tekna en tekna samkvæmt 1. tölul. A-liðar 7. gr. laganna eftir því sem við á, þó ekki ákvæðin um vexti af skuldum, afföll, gengistöp og fyrningu eigna. Kemur fram að kostnaður þessi leyfist eingöngu til frádráttar sams konar tekjum og hann gekk til öflunar á, og má frádráttur hvers árs ekki nema hærri fjárhæð en sem nemur þeim tekjum sem hann leyfist til frádráttar á. Það leiðir af tilvísun 2. mgr. 30. gr. laga um tekjuskatt til 1. mgr. 1. tölul. 31. gr. laganna að við skilgreiningu á beinum kostnaði ber að fara eftir almennum reglum um rekstrarkostnað, eftir því sem við á, með þeim takmörkunum sem ákvæðið sjálft mælir fyrir um. Persónuleg útgjöld teljast þannig ekki til frádráttar sem rekstrarkostnaður. Með tilliti til þessarar meginreglu og innbyrðis samræmis í skattlagningarreglum eru ekki uppi áform um að heilsuræktarstyrkir verði að fullu frádráttarbærir frá skatti.
3. Eru niðurgreiðslur sveitarfélaga til íþróttaiðkunar barna og unglinga skattskyldar, að mati fjármálaráðuneytisins?
Greiðslur sveitarfélaga til íþróttafélaga vegna niðurgreiðslna á íþróttaiðkun barna og unglinga eru ekki skattskyldar hjá foreldrunum. Tilgangurinn með greiðslum sem þessum er að gera öllum börnum og unglingum kleift að stunda íþróttir. Með tilliti til jafnræðis hafa niðurgreiðslur sveitarfélaga til íþróttaiðkunar barna og unglinga, sem framkvæmdar eru á þann hátt að foreldrar fá endurgreiddan hluta af útlögðum kostnaði vegna íþróttaiðkunar barna sinna, ekki verið taldar til skattskyldra tekna.
