Aðrar útgáfur af skjalinu: PDF - Word Perfect. Ferill 226. máls.
139. löggjafarþing 2010–2011.
Þskj. 607 — 226. mál.
dómsmála- og mannréttindaráðherra við fyrirspurn Auðar Lilju Erlingsdóttur um rafbyssur í lögreglustarfi.
1. Hefur ráðherra borist greinargerð um úttekt á svokölluðum rafbyssum sem fram kom í svari á 135. löggjafarþingi (þskj. 533) að ríkislögreglustjóri mundi senda ráðherra og ef svo er, hver er staða málsins?
Ráðuneytinu barst greinargerð ríkislögreglustjóra í október 2008.
Ráðuneytið hefur haft málefnið til skoðunar um nokkurt skeið og telur að svo stöddu ekki tilefni til að búa öll lögreglulið rafstuðstækjum. Í fyrsta lagi telur ríkislögreglustjóri ekki rétt að taka rafstuðstæki í notkun, eins og sakir standa. Í öðru lagi hefði það umtalsverðan kostnað í för með sér. Í þriðja lagi er notkun rafstuðstækja umdeild og hafa mannréttindasamtök á borð við Amnesty International gagnrýnt notkun þeirra.
2. Hver er afstaða ráðherra til þess að lögreglan taki í notkun slík tæki, í ljósi þess að þau gefa frá sér 50.000 volta rafstraum og valda miklum sársauka, auk þess sem þekkt er að slíkur rafstraumur truflar vöðva- og taugastarfsemi?
Í umfjöllun um rafstuðstæki er nauðsynlegt að gera greinarmun á straumi og spennu. Tækin sem hafa verið til skoðunar hér á landi gefa frá sér 50.000 volta spennu. Spennan lækkar þegar maður verður fyrir rafstuðinu niður í 1.200 volt. Straumurinn sem tækið gefur frá sér er hins vegar 0,0021 amper.
Spennan sem tækið sendir frá sér hefur áhrif á skyntauga- og hreyfitaugakerfið og veldur tímabundinni tauga- og vöðvalömun (neural muscular incaptation). Sá sem fyrir skotinu verður stífnar upp og getur ekki hreyft sig á meðan tækið er í gangi.
Eins og fram kemur hér að framan telur ráðherra ekki ástæðu til að taka rafstuðstæki í notkun.
3. Hver er stefna ríkisstjórnarinnar varðandi vopnaburð íslenskra lögreglumanna?
Ráðherra telur að takmarka eigi vopnaburð lögreglu sem frekast er unnt. Mikilvægt er að reglur um vopnaburð lögreglu séu skýrar en þó einnig í samræmi við þarfir lögreglu.
139. löggjafarþing 2010–2011.
Þskj. 607 — 226. mál.
Svar
dómsmála- og mannréttindaráðherra við fyrirspurn Auðar Lilju Erlingsdóttur um rafbyssur í lögreglustarfi.
1. Hefur ráðherra borist greinargerð um úttekt á svokölluðum rafbyssum sem fram kom í svari á 135. löggjafarþingi (þskj. 533) að ríkislögreglustjóri mundi senda ráðherra og ef svo er, hver er staða málsins?
Ráðuneytinu barst greinargerð ríkislögreglustjóra í október 2008.
Ráðuneytið hefur haft málefnið til skoðunar um nokkurt skeið og telur að svo stöddu ekki tilefni til að búa öll lögreglulið rafstuðstækjum. Í fyrsta lagi telur ríkislögreglustjóri ekki rétt að taka rafstuðstæki í notkun, eins og sakir standa. Í öðru lagi hefði það umtalsverðan kostnað í för með sér. Í þriðja lagi er notkun rafstuðstækja umdeild og hafa mannréttindasamtök á borð við Amnesty International gagnrýnt notkun þeirra.
2. Hver er afstaða ráðherra til þess að lögreglan taki í notkun slík tæki, í ljósi þess að þau gefa frá sér 50.000 volta rafstraum og valda miklum sársauka, auk þess sem þekkt er að slíkur rafstraumur truflar vöðva- og taugastarfsemi?
Í umfjöllun um rafstuðstæki er nauðsynlegt að gera greinarmun á straumi og spennu. Tækin sem hafa verið til skoðunar hér á landi gefa frá sér 50.000 volta spennu. Spennan lækkar þegar maður verður fyrir rafstuðinu niður í 1.200 volt. Straumurinn sem tækið gefur frá sér er hins vegar 0,0021 amper.
Spennan sem tækið sendir frá sér hefur áhrif á skyntauga- og hreyfitaugakerfið og veldur tímabundinni tauga- og vöðvalömun (neural muscular incaptation). Sá sem fyrir skotinu verður stífnar upp og getur ekki hreyft sig á meðan tækið er í gangi.
Eins og fram kemur hér að framan telur ráðherra ekki ástæðu til að taka rafstuðstæki í notkun.
3. Hver er stefna ríkisstjórnarinnar varðandi vopnaburð íslenskra lögreglumanna?
Ráðherra telur að takmarka eigi vopnaburð lögreglu sem frekast er unnt. Mikilvægt er að reglur um vopnaburð lögreglu séu skýrar en þó einnig í samræmi við þarfir lögreglu.
