Störf þingsins.

Frú forseti. Mig langar að vekja máls á nokkru sem mér finnst mikilvægt. Ég hef stundum sagt að það sé ekkert vandamál á Íslandi svo flókið að ekki megi leysa það með því að banna eitthvað. Við höfum gengið framar flestum öðrum þjóðum í bannhyggju, sérstaklega gagnvart t.d. gæludýrahaldi. Ég hef stundum velt því fyrir mér að ef við gætum einhvern veginn bannað fuglum að koma hérna þá hlytum við að vera löngu búin að því. Það er svona dýraskelfing. Hundar voru t.d. bannaðir vegna þess að þeir voru ranglega sakaðir um að dreifa sulli. Það kom svo í ljós að það vorum við mannfólkið sem sáum aðallega um það, en þeim var kennt um það.

Ísland er held ég eina landið í heiminum — ég held að ég sé að fara rétt með þetta — fyrir utan Nýja-Sjáland sem bannar skriðdýr sem gæludýr. Mér finnst þetta svo skrýtið vegna þess að skriðdýr eru mjög skemmtileg gæludýr. Ég hef sjálfur átt skriðdýr, átt eðlur og átt börn sem voru með snáka, kornsnáka á heimilinu, gríðarlega skemmtilegt. Gríðarlega áhugavert og fræðandi fyrir börn að kynnast þessum skemmtilegu skepnum og algjör óþarfi að banna þetta. Eins og svo oft áður með bönnin, þau virka ekki neitt. Gæludýrahald blómstrar á Íslandi, bara ólöglega og án eftirlits. Þannig að ég segi eins og svo oft áður við önnur tilefni: Fræðsla er betri en hræðsla. — Takk fyrir.